04 / 08 MEI; IZAMAL , YUCATAN.

04 / 08 MEI; IZAMAL , YUCATAN.

 

Maandag 8 mei.

 

Vanochtend meteen gaan bellen met UPS, maar het vervelende is dat je nooit de persoon te pakken krijgt waar je eerder je probleem aan hebt uitgelegd. Deze keer krijg ik een agent die mij meteen verteld, dat het vanavond wordt bezorgd. Ik geloof er niets van, en zeg hem dat ook. Waarna ik in de wacht wordt gezet, want hij gaat het nakijken. En dan wordt natuurlijk de lijn verbroken. Waar heb ik dit eerder meegemaakt ? Dus maar weer terug gebeld en deze keer krijg ik ene Paula aan de lijn. Als ik mijn AWB nummer heb door gegeven, weet ze meteen te vertellen dat het pakketje nog bij de douane ligt, want er zit één Spaans rijbewijs in, en dat vinden ze vreemd. Er is niet eerder nieuws dan naar 12.00 uur of ik dan terug kan bellen. Ik doe dat, en ze weet me meteen te vertellen dat het pakketje nu vrij is, en dat het vanmiddag wordt aangeleverd bij hun kantoor in Merida. Als UPS moet gaan bezorgen kunnen ze niet eerder hier zijn dan a.s. Vrijdag. IK spring uit mijn vel, het is hier 50 km vandaan, waarom vandaag niet. Nee, dat kan niet want Izamal staat op vrijdag. Dan vraag ik of het opgehaald kan worden Dinsdag a.s.. Dat is ook weer moeilijk, maar ze gaat het proberen en gaat me laat in de middag terug bellen. Nou dat hoop ik dan maar. Maar rond 18.00 uur wordt ik gebeld, en verteld Paula dat ik het Dinsdag na 10.00 uur op kan halen in Merida. Via de mail stuurt ze me het adres. Als ik dat ontvangen heb, bedank ik haar voor de medewerking. Dus morgen gaat het verhaal verder. Ook vandaag even bij de Doctor geweest, ik heb nogal jeuk op mijn armen, en wil daar even na laten kijken. Ze wist het meteen, de armen zijn zonverbrand. IK Frans Hoovers die verbrand door de zon. Dat is wel echt de eerste keer. Maar eigenlijk ook niet verwonderlijk want de zon staat recht boven je, het is 36 graden, en de UV is 11. Dus alle ingrediënten om te verbranden. Ik betaal het consult € 2,00 en haal de medicijnen bij de apotheek, € 1,30. IK denk dat ik dat maar niet ga declareren bij de verzekering.

 

 

Zondag 7 Mei.

 

Vandaag niet veel gedaan, zijn weer wezen lunchen in Zam.Na, daarna lekker liggen uitbuiken in de camper met de airco aan.

 

 

Zaterdag 6 Mei.

 

Wat geknutseld. De ventilator staat op een plankje, de verleng snoer is gemaakt, en alles functioneert op de huishoud batterij. Ook nog even het Zwanenhalsje van de gootsteen schoongemaakt, want bij deze warme temperaturen, 36 graden, gaat het vlug stinken.

Wezen lunchen in het centrum. Na terugkomst airco aan, en een dutje gedaan. Op naar de Zondag. Vannacht om 04.00 uur wakker geworden van de kou, en het dekbed er op gelegd. Raar dat het hier in de nacht zo afkoelt, we zitten maar op 35 meter hoogte.

 

Vrijdag 5 Mei.

 

Het eerste wat ik doe, is kijken of de zending van UPS vandaag wordt aangeleverd, en jawel hoor, het staat nog steeds op vrijdag namiddag laat. Perfect dan kunnen we gaan lunchen in het centrum en ik moet nog een houten plankje hebben en wat 12 volt elektriciteit draad, om de ventilator op een plakje te zetten en de kabel om hem lang genoeg te maken zodat we de ventilator eventueel ook ´s nacht als we geen stroom hebben, kunnen aansluiten op de huishoud accu’s. We zijn wezen lunchen in restaurant Zam-Na, een oud Maya restaurant, met een prachtig rieten dak, en het belangrijkste, heerlijk eten voor een eerlijke prijs. Na de lunch bellen we Taxi chauffeur BOM BOM, welke een zeer vertrouwde chauffeur is telefoon 9889672902, en waar we gisteren goede ervaringen mee hadden. De chauffeur brengt ons naar de winkels waar ik moet zijn, en voldaan gaan we terug naar de camping. Dan controleer ik nog even UPS, en wat is er gebeurt, de status is veranderd in “delivery unknown”. Ik bel meteen met UPS Mexico welke mij vertellen, dat de zending in transit is, en dus vanavond geleverd gaat worden. Ik vraag nogmaals of het zeker is, en krijg dit tot twee maal toe bevestigd..

Nou alles wat er vanavond gekomen is, geen UPS.

Dus dat wordt wachten tot MAANDAG, en dat is goed balen, eerlijk gezegd zit ik liever aan zee, dan in deze toch wel interessante stad.

 

Donderdag 4 Mei.

Omdat we gisteren ( woensdag) al het meeste hadden ingepakt, was het vanmorgen eigenlijk de normale routine van ontbijten, inpakken en weg wezen. We gaan eerst naar Merida, om daar alle inkopen te gaan doen. Onze voorraden zijn goed geslonken dus we trekken er wat tijd voor uit. Natuurlijk gaan we naar de Walmart omdat ze daar alles hebben, niet om dat het de beste of goedkoopste is, maar wel de makkelijkste. Daar zit vlakbij de Autozone waar ik een ventilator van 12 volt koop. Als we boodschappen gaan doen kan de hond niet mee, en het kan snel warm worden in de camper, dus een beetje extra koeling is wat beter voor de hond. Omdat we met airco rijden sinds we een hond hebben, voorheen deden we dat nooit, is de camper koud als we stoppen. En als we terug komen is het wel warmer, maar nog steeds aangenaam. Zodat we de hond rustig in zijn Bench kunnen laten. Klaar met de boodschappen, zetten we in naar Izamal, naar Haciënda Hotel Santa Domingo. Izamal is een heel mooie oude Spaanse stad, het oude centrum bestaat uit nog originele Spaanse huizen allen in het geel met wit en hoge deuren. De Kathedraal is gebouwd door de Spanjaarden boven op de ruïne van een tempel van de Maya´s. We parkeren bij de Kathedraal en gaan in het centrum wat eten, maar eerst moest ik van een vriendelijke politieman mijn combinatie 10 meter verder zetten, dat was veiliger voor het andere verkeer. We hebben heerlijke Taco´s gegeten met Taco aan onze voeten. Want als het enigszins kan nemen we hem altijd mee. In veel restaurants hebben ze geen probleem als de hond onder tafel gaat, of als ze het wel hebben, vinden ze meestal wel een plaatsje net buiten het restaurant, op het terras. Dan checken we in Haciënda Hotel Santa Domingo. Leuke plaats op 10 minuten lopen van het centrum, de camping heeft elektriciteit en warme douches. Eindelijk weer eens een warme douche. We betalen er 300 peso’s per nacht inclusief gebruik van WIFI, welke overdag wel werkt, maar in de avond zo langzaam is, dat het niet te gebruiken is. Hacienda Hotel Santa Dominge vindt je op de kruising Calle 18 en Calle 33, coördinaten zijn N 20.55.743, W 89.00.547.

Als we de status checken van de koerier UPS geeft deze nog steeds aan dat ze vrijdag 5 Mei zullen bezorgen.

 

 

22 APRIL / 03 MEI; SAN CRISANTO , YUCATAN.

22 APRIL / 03 MEI; SAN CRISANTO , YUCATAN.

CAMPING ; BALNEARIO ZAC-HA

We rijden langs de kust omhoog, onze campinggids van de Fam. Church geeft voor deze omgeving niets aan, dus we zijn aan het pionieren.  We rijden door verschillende kleine dorpjes maar geen plaatsen langs het strand. Als we in San Crisanto aankomen rij ik weer langs het strand vol met restaurants, als ik een vuurtoren zie. Ik ga daar kijken en de Camper kan precies langs de vuurtoren en een restaurant staan. Maar ook deze plek keuren we af, te opgesloten, en overdag te druk. Dan maar weer  verder, langs de kust omhoog. We rijden langs dure villa´s welke van Amerkanen zijn, als we naar de auto´s voor de deur kijken. Op een langs de kant van de weg staat een hand geschilderd bordje met BALNEARIO ZAC-HA er op, en er staat aangegeven CAMPAR 100 Peso´s per person.

Ik draai de camper de zandweg op, en er komt mij een man tegemoet welke wij leren kennen als Pedro. Ik vraag hem of we hier kunnen staan met de Camper, en dat kan, met 2 personen voor 200 Peso´s per nacht of 1.000 Peso´s per week. IK rij de camper iets verder door, tot we op het strand staan. We hoeven niet meer na te denken, zoiets moois hebben we nog nooit gezien. We betalen meteen voor een week. En plaatsen onze Camper met zicht op zee. Eindelijk hebben we een mooie plek, met toiletten en douche, geen stroom, maar dat hindert niet want we hebben solar genoeg, en anders altijd de generator nog. De gastanks zijn ook vol, daar kan de koelkast op draaien zeker 3 weken.

Wat één plek, we genieten ervan allen jammer dat we geen ontvangst internet op de telefoon hebben. Dat betekent dat ik toch ieder dag naar het dorp moet, om de mails naar te kijken. Eén tegenvaller, maar niets aan te doen. Wij zijn de enigste gasten die kamperen, en er zijn wat dagjes mensen. ´s Nachts staan we wel alléén maar dat risico durf ik wel te nemen. Er staat een fijn briesje, dat koelt lekker af voor de nacht. WE hebben de eerste nacht goed geslapen, niet te warm in de Camper. Rond een uur of 12 , wie komt daar aan. Dezelfde mijnheer welke ons vroeg om een boot te delen voor de Flamingo´s. Hij rijdt een Mercedes Bus welke hij zelf heeft ingericht als Camper.

Er staat een grote Papala, dat is een schuin afdak van stro, waar hij tegen aan wil gaan staan, maar die is bezet. Brutaal parkeert hij de Mercedes tegen de Palapa aan, en gaat zelf verder onder een andere Palapa zitten. Hij verteld ons dat de mensen onder “zijn” Palapa vanavond weggaan, dus om zeker te zijn dat hij daar kan staan, heb ik bus er maar vast tegen aan gezet. Wij vinden dit nogal een beetje Duits, terwijl hij een Peruaan is.

In de avond komen de Flamingo´s met tientallen tegelijk overvliegen. Vanmorgen hoorde ik hetzelfde geluid, maar dacht dat het ganzen waren. Maar nee het zijn Flamingo´s welke een geluid maken als ganzen. Een schitterend gezicht zijn deze knal roze slanke vogels in de vlucht, scherp afstekend tegen de blauwe hemel. Woensdagochtend vertrekken onze medekampeerders weer, ze zijn op de terug weg naar America. Ik krijg een WhatsApp van Christien dat mijn Spaans rijbewijs binnen is.

Ze wil een adres waar ze het naar toe kan sturen. We zoeken in een grote plaats een Hotel uit, en besluiten om daar naar toe te rijden, om toestemming te vragen om een zending met de koerier naar hun te sturen. Dus snel alles in de camper vast gezet, de campingbaas blijft vandaag tot 17.00 uur, en past op onze spullen die buiten staan, Mijn 2 extra zonnepanelen staan wel aan de ketting, maar dan toch.

We rijden naar IZAMAL, naar Haciënda Hotel Santo Domingo. Ontmoeten daar de eigenaar Harald Eder van geboorte een Oostenrijker, en vragen of we een koerier naar hem mogen sturen met daar mijn rijbewijs in. Dat gaat meer dan een week duren zegt hij, maar mijn toestemming heb je. We bedanken hem en zeggen ongeveer een dag voor aankomst van de koerier bij hem in te checken. Verder doen we in Izamal onze inkopen, en gaan weer terug naar onze prachtige spot in San Crisanto. De temperatuur van  het zeewater is perfect, niet koud en niet  warm. Als je aan het zwemmen bent, en dat is meestal alleen, duiken de Pelikanen rustig verder naar de vis, soms slechts een meter van je af. Het is een fantastisch gezicht als ze duiken of in glijvlucht vlak langs je hoofd vliegen. Op woensdag 03 mei neem ik een kijkje op de tracking van UPS en de zending staat nog steeds op leveren vrijdag 5 mei. We besluiten om Donderdag 4 mei hier te vertrekken en dan goed inkopen te gaan doen, de voorraad in de camper is op. Gelukkig heeft de campingbaas wat bier voor ons meegebracht anders was dat al lang op geweest.

Ook moeten we wat nieuwe zomer kleding hebben dus dat wordt winkelen donderdag.

We kunnen deze plek alleen maar aanraden aan alle Overlanders die in deze provincie zijn. De co-ordinaten zijn N 21.20.882 W 89.12.512. Balneario Zac-Ha vlak bij het dorp San Crisanto.

 

 

21 APRIL ; CHELEM PUERTO. YUCATAN.

 

Eigenlijk is het nog 20 april, als we gaan zoeken naar een camping in Chelem. Als we daar zijn aangekomen bestaat de camping niet meer. Maar we worden door verwezen naar Hotel Los Dunes, waar we achter het Hotel , direct aan het zwembad kunnen staan.

Niet echt leuk want we kijken op een zwembad en achter onze rug is een muur. Maar hier is alles langs het strand volgebouwd, dus het kan niet beter. We eten in het restaurant een lekker visje, en besluiten dat we morgen toch maar weer verder gaan. We willen een plek waar we zeker een week kunnen blijven staan. Maar dan moet het wel mooi zijn.

19 / 20 APRIL ; CELESTUN, YUCATAN.

19 / 20 APRIL ; CELESTUN, YUCATAN.

 

Het heeft vannacht enorm geregend, de camping is een grote modderpoel. Je probeert alles zo goed mogelijk op te ruimen, en moddervrij te maken. Ik vraag me af, of ik hier wel wegkom, want ik moet eerst een klein stukje omhoog door alle blubber, maar hopen dat de banden grip hebben. Als ik de camper achteruit laat zakken, van de verhogingen om de camper recht te zetten, ben ik vergeten de trafo van 110 volt naar 220 volt achter de achterband weg te halen. Dat is een foutje, en niet een zo kleine ook. Gelukkig heeft de trafo zich schuin in de modder geboord, het kastje ziet er niet uit, geheel schuin en scheef. Maar zien hoe ik dat weer gerepareerd krijg. Daarna gaan we naar de Piramiden van de Maya´s. Natuurlijk weer entree betalen, en het valt tegen. Allemaal oude stenen en onbewoonbare woningen. Ik snap niet wat mensen hier aan vinden. We rijden de Puuc route, die gaat langs alle Maya plaatsen gaan. Maar ik heb genoeg oude stenen gezien, en we rijden de rest gewoon voorbij. We stoppen bij de grotten LOTUN. We kopen kaartjes om de grotten te bezichtigen, maar moeten wachten tot 13.00 uur op de nieuwe tour. We leren een Amerikaanse kennen, die alleen reist, en om wat babbel verlegen zit.

Je mag de grotten niet in, zonder gids. Dat is natuurlijk normaal. Maar de gids zit niet bij de entree prijs, en moet apart betaald worden. Er is een Spaans sprekende gids met een groep van een kleine 20 man. En één Engels sprekende gids, maar die heeft maar een groep van drie man, wij dus en die Amerikaanse. De gids vraagt 500 Peso´s, wat een schandalig hoge prijs is. Ik protesteer, maar hij wil niet wijken. Oké zeg ik hem, we gaan akkoord , maar ik voel me wel opgelicht. Daar trekt hij zich niets van aan, en begint de tour. Ik moet zeggen, ik ben in veel grotten geweest, maar deze zijn echt mooi. De gids doet zijn uiterste best, en verteld alles inclusief hoe de Maya´s hier in de grotten leefden toen de Spanjaarden hun op de hielen zaten om ze uit te roeien. Iets wat ze bijna nog gelukt is ook. Als de tour afgelopen is, betalen we de gids, en spoedige we ons terug naar de Camper, want het begint alweer heet te worden, en Taco ligt in de Camper. We rijden richting Celestun, waar we bij een toeristen bureau kunnen parkeren en kamperen, gratis.

Het regent pijpenstelen, echte tropische buien zoals we ze van India kennen. Als we in Celestun aankomen staat het gehele parkeerterrein op een klein stukje na, onder water. We vragen toestemming om hier te mogen staan, en dat krijgen we. Het blijft regenen, dus we brengen de avond in de camper door. Tussen de druppels door laten we Taco uit, die het fantastisch vindt om door het water te lopen. We zien morgen vroeg wel, hoe we Flamingo’s´ gaan zien, als het weer het toelaat.

 

20 April Celestun.

 

Gedurende de nacht stopt het regenen, als we aan het ontbijt zitten, worden we aangeroepen door een man. Hij is hier om naar de Flamingo´s te gaan, 1 boot kost 1.500 peso’s, en of we ook mee willen, er is een duit stelletje dat ook meegaat en als wij meegaan zijn we met zijn drieën, dus voor ieder 500 peso´s. Oké zeg ik hem, we gaan mee, maar je moet nog even 5 minuten wachten voor we klaar zijn. We stappen in de boot en vertrekken richting Flamingo´s. Die heb ik al lang willen zien, en steeds in Afrika is dat niet gelukt. Dan gaat het nu echt gebeuren ?. De vaartocht duurt 45 minuten voor we de eerste Flamingo´s zien. En daarna zien we er honderden. Ze komen van ver, om hier 12 uur te eten, alvorens ze weer terug gaan naar hun nest gebied. Ze blijven maar aanvliegen, een schitterend gezicht. De Flamingo´s voeden zich met larven van de garnalen, onze stuurman, laat ons wat van die zeer kleine larven zien, ze zijn net hele kleine piertjes en rood van kleur, daar krijgen deze Flamingo´s ook hun rode kleur van.

Het is werkelijk een bijzonder mooi gezicht al deze roze/rode Flamingo´s bij elkaar.

OP de terug weg zien we velen kolonies etende Flamingo´s. Varen door een Mangrove tunnel waar we een Pelikaan redden die vast zat tussen de mangroves. We denken dat hij een gebroken vleugel heeft. Dat is voer voor de krokodillen vannacht. Rond 12.00 uur zijn we terug op de parkeer plaats, we nemen afscheid van onze mede passagiers, en vertrekken met de camper, richting zee, waar we een plaatsje gaan zoeken waar we enkele dagen kunnen staan en uitrusten.

17 / 18 APRIL ; CAMPECHE, CAMPECHE – UXMAL ,YUCANTAN.

17 / 18 APRIL ; CAMPECHE, CAMPECHE – UXMAL ,YUCANTAN.

 

Het viel deze keer niet mee, met opruimen. Terwijl ik een van de spanbanden, om de bagage in de aanhanger op zijn plaats te houden, aan trek, vliegt de bevestiging aan de achterkant op de bodem eruit. Dat moet dan eerst gerepareerd worden. Want rijden zonder dat je bagage vast zit, in de aanhanger is in Mexico onmogelijk. De velen TOPES ( speedbrekers ) waarvan de meeste niet aangegeven staan, maken dat onmogelijk. Als je er een te laat ziet, vliegt de aanhanger de lucht in. Gelukkig komt dat niet veel voor, maar je moet er wel rekening mee houden. Op de camping is echt niets meer te doen, het strand is ook helemaal leeg. Iedereen is weer aan het werk. Dus we gaan wat later weg dan gepland. Maar dat mag de pret niet drukken, wij reizen zonder plan, dus we komen er toch wel. Relaxed beginnen aan een rit van iets meer dan 200 km. De weg loopt grotendeels langs het strand, met mooi wit zand en azuur blauw water. Het is een mooie en een goede weg, we schieten goed op. Als we in Campeche aankomen hebben we eigenlijk maar twee dingen te doen. Onze eten en drankvoorraad op peil brengen, en dat betekent Wal-Mart, en mijn schroeven en bouten voorraad begint wat dun te worden, en dan moeten naar Home Depot. Vandaag komen we niet verder dan Wal – Mart, het is nu 15.00 uur, we moeten nog eten. Aan de overkant zit Mc Donalds, dus die kans laat ik niet voorbij gaan. Na zoveel Taco´s nu eindelijk weer eens Junk Food van de bovenste plank.

Het is wonderbaarlijk hoe onze hond Taco alles gemakkelijk aanleert, en hoe makkelijk hij is. De laatste 5 dagen heeft hij eigenlijk allen maar los gelopen, en nooit weggelopen. En nu moet hij weer aan het lijntje worden uitgelaten en dan verspild hij ook geen tijd. Als we rijden en hij zit in de Bench, hoor je hem niet. Als we stoppen, wil hij er natuurlijk wel uit. Maar je hoort hem niet. Geen zeurpiet dus. Na Mc Donalds gaan we een Camping opzoeken. Uit de gids hebben we er een uitgezocht en Tom Tom brengt ons er redelijk snel naar toe. Het verkeer in Campeche is makkelijk, geen probleem. Alleen wel goed opletten waar de verkeerslichten staan, want hier is elk kruispunt anders. Als we bij de camping aankomen is het niet meer dan een grasveld, en ze vragen de hoofdprijs. En dan ook nog in Dollars. Ik zeg tegen hem, wij zijn geen Gringos , dus wij hebben geen dollars. Wat kost het in Peso, daar had hij een goed antwoord op, in 1 dollar zitten 20 Peso’s, dus 400 Peso´s per nacht. Dat is Day Light Robbery voor een grasveld. Ik ben moe, maar dat ga ik niet doen. Ik zeg hem No Way, ik betaal je 200, zeg maar ja of nee. Het antwoord was Nee. Dus wij weg. De tweede camping kon niet door Tom Tom gevonden worden, dus zetten we een Taxi stil, en die brengt ons naar de tweede Camping. Ook een grasveld, maar met stroom en toilet, en voor 150 Peso´s. Dan is het terrein geheel afgezet, dus Taco kan loslopen. Dan hebben ze daar ook nog enkele honden, Taco heeft de dag van zijn leven. Uren loopt hij te rennen en te ravotten met de andere honden. Als het avond wordt ligt hij uitgeteld aan onze voeten.

 

18 April UXMAL YUCATAN.

 

Voor dat we de stad uitrijden gaan we eerst even naar Home Depot, om onze voorraad schroeven, bouten en slotmoeren weer op peil te brengen. Ook koop ik er nog wat materiaal om een looplijn voor Taco te maken. Want een keer komen we een Camping tegen waar hij niet los mag lopen. Ook kopen we wat zonnedoek, om als we ergens staan waar weinig schaduw is, dan kunnen we die zelf kunnen creëren. Dan is het weer 11.00 uur voor we de stad uit zijn. Rond 13.00 uur zijn we in Uxmal, waar we eerst een camping opzoeken, en gaan lunchen. We staan bij een Restaurant met zwembad, in een grote tuin onder de palmbomen. Het is inmiddels al 33 graden, en we zitten in het binnenland, dus bijna geen wind. Na de lunch, hang ik de hangmat op en wordt om 17.00 uur wakker. De Maya beschaving zal moeten wachten tot morgen alvorens wij ze een bezoek gaan brengen. Om 18.00 uur begint het ineens te regenen. Een echte tropische regenbui zoals ik die ken uit India. Binnen no-time staat alles blank. De regen klettert keihard op het dak van de Camper, en om het compleet te maken, komt er ook nog onweer bij. Dat zal wel even door gaan tot 22.00 uur vanavond, volgens mij weerrapport WINDY. Een zeer goede weer app. welke mij is aanbevolen door de vissers. Je kunt er alles op zien. Zelfs de golfslag van de zee, de windrichting, en een perfecte weer verwachting. De app. werkt over de hele wereld en is gratis te downloaden. Zo morgen is er weer een dag.

 

 

12 / 16 APRIL ; ISLA AQUADA, CAMPECHE.

12 / 15 APRIL ; ISLA AQUADA, CAMPECHE.

We zijn weer om 06 uur wakker, op de Camping is niemand, en in het zwembad complex zijn ze net begonnen met de zwembaden schoonmaken. We ontbijten op ons gemak, laten Taco nog wat buien spelen, en als we klaar zijn, gaat de laatste etappe voor 5 dagen rust aan het strand beginnen. We gaan naar Isla Aquada, een heel klein eilandje te bereiken via een tolbrug met mooie witte zand stranden, en een prettige temperatuur veroorzaakt door een bijna altijd aanwezige lichte oostenwind. De weg er naar toe, gaat eigenlijk heel snel. Perfecte weg met bijna geen Topes. We moeten enkele Tolbruggen over, wat meteen een aanslag is op je budget, maar je kunt er niet buiten om. Rond 13.00 uur zijn we op de camping van Hotel Freedom Shores. Direct aan het strand, we nemen een plaats voor 5 dagen. Nu is het nog niet druk, er staan 2 andere campers, maar alle twee met Mexicaanse platen, en er zijn geen bewoners. Wij kiezen een plek aan het strand met verder geen buren. Het is vandaag woensdag, en vanaf morgen begint hier de Samantha Santa, een van de drukste vakantie periodes. Dat wisten we, daarom blijven we hier ook 5 dagen, want het is niet raadzaam om op Samantha Santa na de ochtend op de weg te zijn. En op donderdag begint de drukte, zowel op de camping, met parkeren van dagjes mensen, als op het strand. Het is werkelijk tot en met 1 paasdag volop feest. In de ochtend een beetje laat zo vanaf 11.00 uur komen de dagjesmensen met grote koelboxen vol met drank en eten. Ze zoeken een plaats op, vaak zo dicht mogelijk tegen een andere familie aan, want gezelligheid vraagt om drukte. Rond 14.00 uur is het strand tjokvol. Gelukkig staat er tussen het strand en onze plaats een afrastering, zodat we geen last hebben van de mensen op het strand. Maar het is wel fascinerend om te zien wat er de gehele dag gebeurd. Zo zitten we 5 dagen te kijken van wat er rond om ons heen gebeurd, en richten Taco af dat hij zonder lijn niet verder dan 25 meter van de camper af mag. Het is een onmogelijke taak om te omschrijven hoe het tijdens Samantha Santa aan toe gaat, en hoe de Mexicanen deze vakantie vieren. Je moet het meemaken, want de sfeer kun je niet omschrijven. Dus waag ik mij daar ook niet aan. Niet anders te melden dat we hier 5 dagen met plezier hebben gestaan, en dat we morgen weer verder gaan naar Campeche stad.

9 / 11 APRIL ; VERA CRUS – VILLA HERMOSA

11 APRIL ; VILLA HERMOSA, TABASCO.

 

Als het licht wordt, worden we aangenaam gewekt door het geschreeuw en gefluit van de vogels. Ik ben wel een slechter wakker geworden. De rest is weer routine. Als we vertrekken, gaat Taco weer in de Bench, maar vandaag begint hij te protesteren. Geeft niets, gewoon laten doen, wordt hij groot van. Maar hij heeft het snel door, er is geen winnen aan. Als we de camping afrijden geeft TOM TOM aan dat we rechts af moeten. Dat vinden we vreemd want het dorp ligt links en die ligt aan de rijksweg. Maar oké TOM TOM, zal het wel beter weten, dus nemen we de weg rechts. En dat hebben we geweten.

Het was een schitterende weg, dat wel. Maar deze Camper is niet gebouwd als een 4×4 Landrover Defender. We hebben 110 km gereden waarvan 60 offroad, en als we de snelweg raken zijn we precies 30 km van het dorp vandaan waar we vandaan kwamen. Dat was een goed foutje.

4 uur tijd kwijt, maar wel veel gezien, super kleine dorpjes, met volgens ons de originele indianen bevolking, althans aan de kleding te zien, de vrouwen hebben allemaal het zelfde model jurk aan. Als we op de rijksweg zitten schiet het beter op, de eerste 200 km gaat het zeer goed. Maar dan gaat de rijksweg over in een provinciale weg, en het is gebeurd met de snelheid. De Topes ( verkeersheuvels ) zijn weer veelvuldig aanwezig.

Volgens Anneke kon het best wel eens zo geweest zijn, dat de voormalig Minister van verkeer, ook een schokbrekers fabriek heeft gehad of nog heeft. Als we in Viila Hermosa aankomen is het eerst naar de Walmarkt, om voorraad voor de komende 5 dagen in te slaan. En daarna zoeken we de camping op. Althans het is geen camping maar één parkeer terrein van een zwembad met glijbanen organisatie. Maar we zijn het zat, betalen de fee, en gaan hier de nacht door brengen. Om 18.00 uur is het parkeer terrein, van geheel gras, compleet leeg, dus Taco heeft de tijd van zijn leven.

 

10 APRIL ; CATEMACO, VERA CRUZ.

 

Redelijke nachtrust gehad, in aanmerking genomen dat je bij een benzine station staat. Het begint al behoorlijk warm te worden, we zijn nu weer bijna op zee niveau. Vandaag gaat de rit verder naar de oostkust. Op een dag kun je eigenlijk niet meer kilometers maken dan tussen de 300 en 400, ten minste als je geen tolwegen neemt. En dat doen wij niet om 2 redenen, ten eerste omdat we door het landschap en de kleine dorpjes willen rijden, dan zien we ten minste Mexico, en ten tweede omdat het belachelijk duur is. We doen niet moeilijk met wegenplannen, we rijden gewoon op de TOM TOM, via de keuze snelste route / geen tolwegen / geen zandwegen. Dat is zowel in Canada als in de USA goed bevallen en tot op heden ook in Mexico. De rit is rustig en eigenlijk wordt je doodmoe van al de verkeersheuvels. Soms op 1 km liggen er wel 5 of 6. De meeste goed aangegeven maar enkele niet, en dan zie je ze vaak net te laat. Dus Anneke heeft ook de taak om mee op te letten voor de TOPES, zoals verkeersheuvels hier heten. En sommige zijn zo hoog en zo kort dat als je ze niet ziet en dat je dan TOPLES verder gaat. Als het lunchtijd is zijn we bij het grote meer van Catemaco. Hier zijn 3 campings volgens onze gids MEXICO CAMPING. De eerste is direct langs een open restaurant met live muziek. Dat gaan we niet doen, dus naar nummer 2. Is een grote camping van een Amerikaan, er is niemand. Ik vindt dat ook niets. Dus gaan we naar nummer 3, Hotel Playa Azur. Op de camping is ook niemand, maar er staat wel Politie te lunchen. Dus we maken een praatje, en wachten tot ze weg zijn. Dan nemen we hun plaats in, het enige vlakke stukje van de camping. Als de camper vlak staat, en alles klaar is voor de avond en nacht, gaan we lunchen. Aan het meer op het terras, met Taco onder de tafel, eten we Taco Kip en wat patat. De rest van de dag doen we het kalm aan. Genieten van de Kaketoes en papgaaien en het geschreeuw van de parkieten. Gelukkig als het donker wordt, zijn ze ook stil.

 

 

 

 

9 APRIL ; VERA CRUZ , VERA CRUZ.

 

Vannacht goed geslapen, we hebben onze nieuwe aanwinst TACO rond 10.00 uur in de vliegkoffer gedaan, want we vanaf nu een Bench noemen, en we hebben hem niet gehoord tot dat we ruimschoots uit bed zijn. En tot onze verbazing is de Bench schoon. Zodra ik hem uit liet aan de lijn, doet hij zijn behoefte. Het zal toch niet waar zijn dat we een pub hebben, die zijn eigen nest niet wil bevuilen. Het ziet er wel naar uit, dus maar hopen. De rest van de ochtend is de normale routine, alles klaar en vast maken zodat we om 11.00 uur kunnen vertrekken. 11.00 uur is de tijd dat buitenlandse kentekens pas de weg op mogen, als andere restricties dat toe laten. Het lijkt een heel gedoe, maar het valt best mee. We gaan vandaag richting Vera Cruz. Mexico City gaan we uit via de tolweg, en daarna nemen we de rijkswegen. Als we van de tolweg afgaan, beginnen we aan de afdaling van de 2400 meter hoogte van de Mexico vlakte richting de kust. Al heel snel veranderd het landschap, het wordt steeds groener. En we komen zowaar wat veeteelt tegen. Na 2 uur rijden stoppen we, want we hebben nu iemand bij ons waar we voortaan rekening mee moeten houden. Als ik Taco uit de Bench haal, en uitlaat is het weer of hij weet hoe het moet. De Bench is droog, en hij doet alles wat hij moet doen, binnen de vijf minuten wandelen. Tijdens de lunch nemen we Taco mee naar een Taco eet gelegenheid.. Hij ligt rustig onder de tafel, tot we klaar zijn met eten. Als we hem weer terug doen in de Bench, is er geen protest, en horen we hem niet meer voor we stoppen. Dat doen we dan natuurlijk weer 2 uur later. Als de avond begint te komen, kunnen we in deze omgeving geen camping vinden, dus parkeren wij bij een benzine pomp, en vragen of we er vannacht mogen staan. Geen enkel probleem, en de nachtploeg zullen we waarschuwen dat ze de camper in de gaten houden. We liggen er vroeg in, en Taco ook.

 

 

 

 

 

7/ 8 APRIL ; TEOTIHUACAAN, MEXICO CITY.

7/ 8 APRIL ; TEOTIHUACAAN, MEXICO CITY.

 

We zijn weer vroeg wakker, het wil niet echt lukken met slapen. Het is een duidelijke jetlag en het tijdsverschil. Maar uit ervaring weten we dat dit dag 3 of 4 over is. We doen alles op ons gemak, want we mogen niet eerder gaan rijden dan 11.00 uur. Restricties van Mexico City. Dan eindelijk is het zover, we gaan beginnen aan weer een nieuwe reis. Deze keer ruim 5 maanden i.p.v. de normale 3 maanden. Met dank aan onze ziektekosten verzekering, welke de termijn uit Spanje voor één reis heef verlengd tot 6 maanden.

We nemen de ringweg van Mexico City Noord, één tolweg, maar het gaat sneller. Dat wil zeggen, het staat niet stil. De Tolweg is heel duur, het lijken wel Franse prijzen, eigenlijk onbegrijpelijk dat het zo duur is, gezien de standaard hier. Maar de eerste 100 km is een must, en daarna gaan we over op de provinciale weg. Het is ongeveer 3 uur rijden, naar deze plaats, waar we de Piramides van de Azteken, welke leefde 150 na BC. We gaan naar Camping Teotihuacan Trailer Perk. Een camping waar veel Overlanders naar toe gaan, en waar ook velen hun Camper stallen voor de zomer, als ze de winter weer terug komen. De camping valt behoorlijk tegen, genoeg plaats dat wel, maar smerige toiletten en sanitair. De uitbater ziet er uit als Madam Flodder, en als je het mij vraagt, doe ze deze naam eer aan. Omdat het nog vroeg in de middag is, besluiten we een Taxi te nemen en de Piramides te gaan bezichtigen. We beginnen bij poort 3, waar de Piramide Luna staat, de kleinste van de twee. Om daarna te gaan lopen naar de grootste de Sol. De entree is eerlijk Peso’s 70,= wat neerkomt op € 3,50. Je ontkomt er niet aan, als je naar een toeristisch evenement gaat, maar ook hier weer, tientallen souvenirs tenten, en honderd venters welke allemaal iets aan je willen verkopen. Maar ze zijn niet opdringerig, en hebben snel door, dat we het klappen van de zweep kennen. Met een uurtje staan we weer buiten. Het was schitterend, zeer zeker wel. Maar wij hebben geen behoefte om de Piramides te gaan beklimmen, we zitten hier op 2500 meter, en we zijn nog niet echt geacclimatiseerd aan de hoogte. Rond 16.00 uur zijn we terug bij de camper. Ik zoek op internet een hondenasiel op, en kijk of ze wat voor ons hebben. Ikzelf heb wel oren naar een Mini Schnautzer, en Anneke eigenlijk meer een Mexicaanse straathond. En warempel ik vindt er een in Mexico stad. Eén zwarte mini Schnautzer van 3 jaar oud. Anneke gaat informeren bij Madam Flodder of ze even voor ons kan bellen. De dochter is thuis, een flodder kopie, en belt naar het asiel. We kunnen er morgen terecht. Maar helaas, morgen is het de eerste zaterdag van de maand en dan mogen buitenlandse kentekens niet rijden. Er wordt afgesproken dat we elkaar evt. op het vliegveld kunnen ontmoeten, en Madam Flodder kan dan wel taxi rijden voor Peso´s 800, enkele weg.

We zien wel wat het gaat worden. Met onze overburen ( uit Duitsland ) hebben we leuk contact, en ik vertel haar dat we morgen naar een hond gaan kijken, een Schnautzer.

We liggen weer vroeg in bed, want het aanpassen wil niet echt snel lukken.

 

8 April

 

Dus zijn we ook weer om 06.00 uur wakker en buiten. Het gaat mooi weer worden vandaag. Om een uur of 09.00 uur komt onze Duitse buurvrouw, en verteld dat ze gisteren in de stad was, en dat ze daar in een dierenwinkel een pupje Schnautzer heeft gezien. Ze weet alleen niet meer precies waar. Ik heb hier wel oren na. Eén pup is altijd beter dan een reeds volwassen hond. Even later komt ze weer terug, en zegt, als je wilt wil ik wel met jullie naar de stad gaan, dan kun je naar die pub gaan kijken. Ze moet nog wat doen in haar camper, maar ze komt zo. We gaan met zijn drieën op stap, Anneke, de buurvrouw en ik. We lopen straat in en straat uit, markt over en weer terug, maar na 2 uur hebben we veel gezien, behalve een dieren winkel met pub. Als we besluiten terug te gaan naar de camper, komen we langs een dierenwinkel waarvan de buurvrouw zekere weet dat die het niets is. Maar de eigenaar spreekt wel Engels zegt ze. Kijk dat is op schieten, dus de winkel in, en ik vertel de eigenaar dat we een dierenwinkel zoeken welke een Schnautzer pub heeft. Een Schnautzer weet hij niet, maar vlak bij de kerk op een kleine 300 meter van de Camping is ook een dierenwinkel. Daar was het zegt de buurvrouw nu weet ik het weer, ik kan er zo naar toe lopen. En dat doen we dan ook. Daar aangekomen zit er een heel klein pupje peper en zout Schnautzertje te trillen in een ijzeren kooi. Zelfs als ik geen hond zou willen, dan nog zou ik hem hier weg halen. De eigenaresse heeft in de gaten dat we naar de pub kijken, en komt meteen helpen.

De pub is 4 maanden oud zegt ze, wat me een beetje overdreven lijkt, te klein en veel te mager. Ik vraag om de papieren en de injecties. Alles is er zegt ze. Anneke vraagt wat de pub moet kosten, en toont meteen, dat de vraagprijs belachelijk is. Anneke gaat de winkel uit, en ik vraag of ik de papieren kan zien. Zo ver ik kan zien klopt alles met de injecties. In ieder geval ingeënt voor Parvo, een vreselijke ziekte, waar ik eerder een Rottweiler in India aan verloren heb. Ik zeg tegen haar, dat ik de pub wel wil kopen, maar niet voor deze prijs. Ze zakt meteen behoorlijk, dus ga ik er ver onder zitten. We komen snel tot elkaar, ze wil de pub kwijt dat is duidelijk. En wij willen hem wel hebben. Dus de pub heeft mazzel, hij heeft nieuwe baasjes, en mag met ons meereizen. We kopen een halsband en gaan weg. Natuurlijk wil de pub niet lopen, dus til ik hem op en we lopen naar de Camping. De buurvrouw is in alle staten, dat we hem toch gevonden hebben, en dat jullie hem nemen, o ik ben zo blij voor het hondje. Als jullie dadelijk weg moeten breng hem maar naar mij dan pas ik er wel op. Nou dat moeten we, want we hebben één hond, maar niets voor één hond. We parkeren de pub bij de buurvrouw, nemen een taxi en gaan naar de supermarkt kijken wat we kunnen vinden. We kopen een hondenmandje, eten en drinkbakjes, hondenvoer, etc etc etc. Maar wat doen we met hem als we rijden, in de cabine kan niet, en los achterin al helemaal niet. Bij de dierenwinkel waar we de pub gekocht hebben, heb ik een honden vliegkist gezien, dus met de taks daar naar toe. Precies wat we moeten hebben, dus we zijn klaar.

Terug op de camping, is de pub aan het spelen met de buurvrouw, die hem inmiddels heeft gevoerd met vlees, van haar eigen hond. Hij vind het heerlijk zegt ze, het was meteen op, en hij heeft ook al veel gedronken. We maken een foto van de pub, en sturen die naar Familie, en of die ook een suggestie hebben voor een leuke naam. We krijgen daar veel reacties op, en uit eindelijk kiezen we voor de naam welke Odile ( zus van Anneke ) heeft verzonnen, de pub gaat heten TACO.

 

5/6 APRIL ; TEPOTZOTLAN , MEXICO CITY.

5/6 APRIL ; TEPOTZOTLAN , MEXICO CITY.

 

Het is 5 April, als in de ochtend om 04.00 uur de wekker afloopt. Het dagje waar we naar uit hebben gekeken, is gekomen, we vertrekken weer naar Mexico.

Gisterenavond toch nog even de Taxicentrale gebeld of onze reservering goed was genoteerd, want 1) dubbel genaaid, houd beter en 2) Eén ezel stoot zich niet 2x aan dezelfde steen. Want de laatste keer waren ze ons mooi vergeten, en dat is knap vervelend als je de trein moet halen. Zoals altijd heeft Anneke de koffers gisteren gepakt en gewogen, en hoeft er nu alleen maar even snel de laatste spulletjes in. Op ons gemak genieten we van ons ontbijtje, samen met mijn bijna 90 jaren tellende schoonmoeder. Als het klokslag 05.30 uur is, en er nog geen Taxi is, bel ik toch maar even, maar ze zijn ons niet vergeten, over 2 minuten is hij er. Dan de koffers naar beneden, afscheid nemen, en de reis kan gaan beginnen. De chauffeur is een Neder-Turk en is verbaast als ik zeg naar station Den Bosch. Hij dacht Schiphol. Nee zeg ik Station Den Bosch en de voorkant. Hij kijkt sip, en zegt, we hebben deze week een aanbieding, Den Bosch – Schiphol voor € 110,= i.p.v. € 225;=. Dat is mooi zeg ik, maar doe toch maar Station Den Bosch. We zijn er ruimschoots op tijd, en nemen een trein eerder, via Utrecht overstappen, naar Schiphol.   Voor € 30,= zijn we één uurtje later op Schiphol. Helaas geen fluitje van één cent, maar € 90,= goedkoper als de aanbieding taxi. En wat verbaasd ons, op Schiphol kunnen we overal doorlopen, koffer afgeven, meteen aan de beurt, security check, meteen aan de beurt, paspoort controle, meteen aan de beurt. En zelfs de paspoort automaat leest in één keer ons hagel nieuw paspoort ( 10 jaar geldig ) in één keer goed. Ongelooflijk hoe snel alles is gegaan. Wat klopt er eigenlijk van al die Journaal en kranten berichten, over Schiphol, van wat wij meegemaakt hebben vandaag, helemaal niets. En als je dan overal door heen vliegt, dan duurt het veel langer voor je kan instappen. Dus beginnen we relaxed aan ons tweede ontbijtje. We vertrekken helaas niet op tijd, achter ons staat een vliegtuig verkeerd geparkeerd, en we kunnen er niet uit. We gaan één uur later aankomen op Mexico stad als gepland. Vervelend voor onze chauffeur want die moet nu wachten. De vlucht verloopt eveneens perfect, geen turbulentie in de 12 uur dat we hebben gevlogen. En zelfs het eten van de KLM was deze keer te pruimen. We waren met een zucht door de paspoorten controle, de koffers waren er binnen 10 minuten, dus dit ging ook als nel. De chauffeur Benjamin staat te wachten, en we kunnen meteen naar het parkeerdek, en duiken de drukte van Mexico stad in. Na ongeveer 90 minuten zijn we bij Hotel Pepe, waar ons campertje op ons staat te wachten. We zetten hem meteen van zijn plaats, sluiten de stroom aan, doen vers water in de tanks en toilet, en gaan dan meteen boodschappen doen, voor vanavond, en het ontbijt voor morgen. De rest gaan we de volgende dag doen. Als het 21.00 uur plaatselijke tijd is, hebben we het gehad, we zijn nu 28 uur in touw geweest, en moe van de reis. We gaan slapen.

Het biologisch knopje maakt ons verschillende keren wakker in deze nacht, maar we houden het vol tot 06,15 uur, en geven het dan op. We zetten thee en maken een ontbijtje. Het is fris en zwaar bewolkt. Rond 09.00 uur komt het zonnetje erdoor, en gaan we langzaam beginnen aan een dag boodschappen doen. Allereerst gaan we naar de Apotheek waar we 3 weken geleden al medicijnen hebben besteld voor ons verblijf in Mexico. Deze keer blijven we ruim 5 maanden weg, en dat omdat we van onze ziektekosten verzekering voortaan 6 maanden onafgebroken uit Spanje weg mogen zijn.

Helaas was onze bestelling vergeten, maar ze gaan het corrigeren en we kunnen het op halen vanaf 14.00 uur. Dus nu naar de Supermarket, we moeten alles hebben, want de camper is leeg. Dit is een grote supermarkt, een beetje op de leest van Walmarkt, maar dan wel goedkoper en alles is Mexicaans. Als het karretje uitpuilt, nemen we een taxi, welke ons voor € 1,50 naar de camper brengt. De chauffeur haalt boodschappen uit, de taks, en zet ze in de camper, want ik doe nog voorzichtig met mijn rug, gaat wel veel beter, maar uitkijken is de zaak. Rond 14.00 uur weer met de taks naar de apotheek, waar de medicijnen nu klaar staan. Ik betaal en sta weer stom verbaasd wat ik moet betalen. We hebben medicijnen voor ons alle twee, en ik betaal nog minder als alleen voor Anneke in 3 maanden. Ruim meer dan de helft goedkoper dan in Spanje, en die is al veel goedkoper dan in Nederland. Hoe kan het, dezelfde medicijnen, dezelfde samenstelling, dezelfde fabrikant, en de verpakking is ook bijna gelijk. Dat weten we voor de volgende keer, we kopen de medicijnen alleen nog maar in Mexico. Daarna even lekker geluncht in ons favoriete Taco restaurant. Even bij de bank ons cash geld voor de komende week wezen halen, en dan weer naar het campertje. We hebben besloten om morgen maar weer eens verder te gaan.. We vertrekken om 11.00 uur, want eerder mogen wij met een buitenlands kenteken niet de weg op. En op maandag mogen we ook niet rijden omdat ons kenteken op een 5 eindigt. Maar maandag zijn we zeker de provincie Mexico stad uit.

 

 

 

4 MAART ; Playa Azul, Michoacan.

 

 

4 MAART ; Playa Azul, Michoacan.

 

We hebben vandaag wel 6 dorpen door gereden om een dokter te vinden, maar als er een kantoor was, dan was de doctor er niet. Heel even hebben we nog gedacht om in een dorp te blijven staan tot de doctor er om 17.00 uur zou zijn. Maar we besluiten om door te rijden naar een grotere plaats. Daar aangekomen als ik de eerste weg in rijd, staat er een groot Centra de Salut, een medisch centrum in het klein. Wij naar binnen, en het theater kan gaan beginnen. Waar hebben we dit meer gezien. We worden eerst gestuurd naar de receptie, die wil mijn volledige namen geboorte datum hebben, daarna worden wij gestuurd naar een loket “administration”, en daar moeten ze mijn naam weten en mijn geboorte datum, ik krijg een blanco A4tje mee met alleen mijn naam erop, en moet naar het volgende loket, de Caja, of te wel de kassa, daar moet ik het A4tje inleveren en weer mijn volledige naam en geboorte datum opgeven. Dan moeten ik het consult alvast betalen, 65 peso´s, dat is € 3,25. Kom daar maar eens mee weg in EU. Dan moet ik door naar de receptie waar ik het A4tje met een stempel dat het consult betaald is moet afgeven, en wordt ik vriendelijk gevraagd in de wachtkamer te gaan zitten. De doctor zal mij roepen met mijn naam. Na 15 minuten is het zo ver. Ik kom binnen bij de doctor en zie daar mijn A4tje liggen. Op het bureau staat een beeldscherm van HP en een Remington typemachine uit 1960. Tot mijn verbazing gaat het A4tje in de Remington schrijfmachine. Aha daar was het A4tje voor. De doctor controleert mijn naam, die waarmee hij mij geroepen heeft, en vraagt wat het probleem is. Ik vertel hem alles, en mag op de onderzoek tafel gaan liggen. Al snel weet hij het probleem, een verschoven ruggenwervel en daar zit de zenuw tussen. Hij adviseert om een rugband te gaan dragen, wat ik al doe als ik autorij, en schrijft medicijnen voor, welke ik minimaal één maand moet gaan nemen. Verder is een chiropractor aan te raden. In het dorp zijn de medicijnen niet te krijgen, dus we moeten wachten tot we een groter dorp of een stad tegen komen. En dat is gelukt, een medicijn is zo duur dat de apotheker twee keer vraagt of ik wel echt 4 doosjes wil hebben ( één maand ) , als ik de rekening krijg moet ik 660 peso´s betalen. Dat is € 33,=, inderdaad duur. Nee en ik ben niet belazerd want ik heb in de winkel op internet de prijs op gezocht. We zoeken in Playa Azul wat een zeer aantrekkelijke badplaats is, naar een plaatst om te staan. We rijden het gehele strand af, en vragen of we ergens kunnen staan. Maar niets kunnen vinden. Dan maar naar de enigste RV camping in Playa Azul, namelijk bij Hotel Playa Azul. Voor 200 pesos mogen we in de tuin staan, maar we staan ingesloten tussen 4 muren, en ontdekken we pas hoe warm het in Mexico is. We hebben dan ook niet lang nodig om te besluiten dat we morgen weer verder gaan.

 

 

 

2 / 3 MAART ; La Placita ; Michoacan.

 

Het is een mooie dag, deze donderdag, in het Hotel zijn geen gasten, alleen is er een Mexicaanse Familie, welke natuurlijk weer een muziek box bij zich heeft. Het schijnt dat we er aan gaan wennen, want het maakt ons niet veel meer uit. Ik begin met het afplakken van de Camper, eerst de rechterkant want die staat in de schaduw. Als ik de eerste verflaag erop heb zitten zijn we alle twee tevreden over de kleur. En kan het wachten op het drogen beginnen, om de tweede en laatste laag aan te brengen. Dat drogen duurt niet echt lang bij 30 graden. Na de tweede laag zijn we weer tevreden, dus kan nu alles gedaan worden. Ik ben de gehele dag bezig met afplakken en spuiten. Maar het is klaar, en de Camper is er zeker heel erg van opgeknapt. De volgende dag betaal ik de prijs, ik verga van de pijn in mijn linkerbeen, die een uitstraling is van een beknelde zenuw in een van de ruggenwervels. In dit dorp is geen arts te vinden, dus moet ik wachten op morgen, en er een zien te vinden.

28 FEBRUARI / 1 MAART ; La Manzanilla, Jalisco

28 FEBRUARI / 1 MAART ; La Manzanilla, Jalisco

 

Het plan voor vandaag is om boodschappen te gaan doen in Puerto Vallarta, en dan door te gaan naar Punta Perula.

Het boodschappen doen was een kwestie van routine, wat in deze stad is een Walmarkt. Zo ons karretje was heel erg vol, want we plannen dat we voorlopig geen grote plaats tegen komen om goed boodschappen te kunnen doen. De rekening laat zien, dat we dat goed gedaan hebben. Daarna door naar Punta Perula, welke is ons geadviseerd door Mexicanen, als een bijzonder mooi strand. Daar aangekomen, viel het erg tegen. Het blijkt dat het meeste is weggeslagen tijdens de laatste Hurrican in Oktober 2016. Dan gaan we verder, onze gids voor campings, heeft het deze keer niet bij het goede eind. We zijn bij verschillende plaatsen geweest, maar het was niets.

Uiteindelijk komen aan in La Mazanilla. Een leuk dorp, maar voor campers is er bijna geen gelegenheid. DE kust is in een lijn volgebouwd met Pallapas, en restaurants. We vinden een plaatsje, maar zijn er niet tevreden over. We zijn teveel verwend denk ik, met mooie plaatsen. Als ik de volgende ochtend, de solar op het dak van de camper wil gaan zetten, zie ik dat de stellage welke in de aanhanger is gebouwd, toch niet Mexicanen wegen proof is. Daar moet aan gerepareerd en verbetering aangebracht worden. Bij de plaatselijke Ferreteria koop ik de benodigde schroeven, en tegelijk ook nog een manchette van 26 inch, aan 2 zijde geslepen. Altijd gemakkelijk voor brandhout te kappen. Aan de eigenaar vraag ik of hij misschien een autosloper weet die een kentekenplaat van Jalisco heeft. Hij heeft er een, zegt hij, en brengt die vanmiddag mee, kan ik afhalen rond 17.00 uur. Ik loop weer terug naar de camping, en begin aan het herstel van de verdiepeng in de aanhanger. Eigenlijk viel het allemaal wel mee, en was ik snel klaar. Nu maar zien of het nu wel Mexicanenwegen proof is. Als we weg rijden stop ik weer bij de Fereteria welke nu open is, en vraag naar mijn nummerbord van Jalisco. Helaas hij heeft er geen. Geen probleem we zoeken verder. Onderweg kom ik een sloper tegen en besluit om daar te stoppen, en naar een nummerplaat te vragen. En heb meteen beet. Ik blij, en we gaan weer verder. Daarna passeren wij de grens van Colima, en bij de eerste junk yard weer stoppen en naar platen vragen.

De knecht belt met zijn baas, en ik krijg de telefoon, in mijn beste Spaans leg ik hem wat ik wil. En ik krijg in vloeiend Engels antwoord, hij heeft er een, maar dan moet ik een uurtje wachten. Dat heb ik er wel voor over, en we besluiten aan de overkant bij een taco tent te gaan lunchen. Als ik na een uurtje weer terug ben bij de sloper, is hij er, en ik krijg de plaat voor 100 peso´s. Ik ben weer blij, want het is toch moeilijk om aan nummerplaten te komen. Bij een volgend dorp stop ik bij een Fereteria om naar spuitbussen grijs te kijken, en wat denk je, na veel zoeken, hier hebben ze de kleur die k wil, ik koop 9 bussen. Deze wil ik gaan gebruiken voor de onderkant of te wel de zijkanten en de bumpers van de Camper. Ze zijn nogal behoorlijk verschoten van kleur door de zon, en sommige zij ook een beetje beschadigd door het raken van een parkeerpaal, die ik niet gezien had. We zoeken nog steeds naar een mooie plek aan het strand, maar alweer is alles vol gebouwd. Als we in L Placita aan komen vinden we een plek langs een Hotel in hun tuin. Wij vinden het perfect, zelfs de prijs, namelijk gratis.

 

 

 

 

27 FEBRUARI ; Lo de Marcos, Nayarit.

 

Het was een korte rit, rond 12.00 uur draaien we een camping op. Deze camping heeft wasmachines. Maar dat hebben we meer gezien, dus we gaan eerst even kijken. Inderdaad ze hebben 5 wasmachines en 2 drogers. Dus dat is goed en we nemen een plaats voor veelte veel geld, maar ze hebben wasmachines. Als Anneke met de was voor 3 machines gaat beginnen, merk ik dat er iets niet goed gaat. Een van de machines heeft ze geld ingegooid en die wil niet starten. En de andere machines doen het wel, maar er komt geen water, dus alle programma’s staan stil. Als we de baas te pakken hebben, weet hij niets anders te vertellen dat er een lage waterdruk is, en dat we geduld moeten hebben. Ja dat is leuk, dat gaan we niet doen natuurlijk. Er is een kraan met gootsteen en die geeft water. Via onze harington welke ik vol laat lopen in de gootsteen, vul ik de machines tot de censor het opneemt dat hij voldoende water heeft, en de was kan gaan beginnen. Bij de derde machine is ook het water bij de gootsteen op. Ik ga weer naar de baas, en die blijkt bezig te zijn, met de reparatie van de waterdruk. Voor het gemak hebben ze het water afgesloten. Wij hebben geen zin, om 2 dagen op deze camping vol met Amerikanen en te grote trailers, en te weinig plaats, te staan. Dus Anneke gaat naar de receptie, en doet 2 flessen drinkwater van ieder 6 gallon, in een kruiwagen, en we gooien die in de wasmachines. De camping baas zegt, maar dat kost 50 peso’s, dat is toch zonde. Ja vinden wij ook maar de machines moeten draaien, dus wat wil je. Water dat willen we.

Hij begrijpt het, en we kunnen water tanken bij zijn huis, dus ik ga daar naar toe en neem weer 12 gallon water mee. In tussen ga ik ook kijken bij de reparatie, en zie dat een Amerikaan, de elektriciteit aansluitingen van de waterdrukpomp heeft verbeterd, de vorige waren verbrand, en de dompelpomp hebben ze ook schoongemaakt. Als ze een test doen, zien we de druk meteen oplopen, dus voor ons is het probleem opgelost. De wasmachines kunnen hun werk doen, en Anneke kan dadelijk de vierde machine met onze jeans gaan starten. Verder valt er over die dag niets te melden, we zijn blij, als we in de avond alles gereed maken om te vertrekken.

 

 

26 FEBRUARI ; Playa Chacala, Nayaryt.

 

De ochtend begint vroeg, het is zondag, dus als de eerste Mexicaan wakker is gaat de geluidsbox aan. Niet dat mij dat hindert, want wij zijn ook altijd vroeg wakker. Ik hang mijn hangmat alvast op, en zet mijn pionnetjes weer uit. k krijg een buurman en die heeft waarschijnlijk, gisteren, een tent gekocht. We kijken het een uurtje aan, en dan besluit ik toch maar te gaan helpen. Ik laat de beste man zien, dat de haringen niet af de tent de grond in moeten, maar juist naar de tent toe, dan krijg je tenminste spanning op het doek. Hij is me dankbaar, en dat moet ik dan ook de rest van de dag weten. Als ik maar in zijn richting kijk, zwaait hij al. Vriendelijkheid is Mexicanen niet vreemd. We gaan het dorp in, want Anneke heeft een Hotel ontdekt waar je boeken kunt ruilen. Ik wordt als pakezel gebruikt, de heen en de terug weg. Maar we zijn weer een heleboel boeken kwijt, en Anneke heeft weer lettertjes om te vreten. Daarna gaan we lunchen, deze keer nemen we eerst 3 oesters, en daarna Taco´s Camaron, en lekker dat het was.

Daarna snel het hangmatje in, om na een klein anderhalf uur, weer lekker wakker te worden. Dan weer in het zonnetje, met een biertje erbij. Kwaad leven hebben we. VIVA MEXICO. Als de avond valt, vertrekken de meeste kampeerders, maar onze buurman blijft staan. We zien hem morgen wel weer. Inmiddels hebben we alles al opgeruimd, want dan hoeven we dat morgenvroeg niet te doen. En dat is ook beter, vanwege het vocht. Nu is alles droog en dat is het morgenvroeg zeker niet.