22 FEBRUARI ; Playa Chacala, Nayaryt.

Woensdag 22 Februari ;

 Het was weer een fantastische dag vandaag. Vanmorgen om 07.00 staat het zonnetje de ochtend dauw weg te drukken, en zijn de eerste mensen op het strand. Het valt op dat er veel Mexicanen lokalen met een vuilniszak over het strand lopen, en er rotzooi ingooien. Ze schudden het zand eerst af, voordat ze het in de zak stoppen. Waarschijnlijk betaald de gemeente per gram, van wat ze ophalen. Het systeem werkt wel, want het strand is bijzonder schoon. We zijn vandaag ook het dorp in geweest, leuk, maar gelukkig niet zo toeristisch. Enkele souvenirwinkels dat wel, maar verder gewoon de winkels voor de dagelijkse behoefte. Bij een ijzerwinkel koop ik wat tighrips, een dekzeil welke we als vloerkleed gaan gebruiken, want we lopen teveel rommel binnen in de camper. En ik vindt er eindelijk, die enige echte goede rugband met zij verstellers en bretel. Daar loop ik al enkele maanden op, maar nu heb ik er een. Ik hoop dat hij gaat helpen, om mijn rug niet meer zoveel te blesseren. We hebben heerlijk geluncht aan het strand. Een rode vis met een zeer lekkere saus. De lokale naam ben ik alweer vergeten. Dan weer even lekker in het zonnetje uitbuiken, welke geresulteerd heeft in een middagdutje van 1 ½ uur. En wel in mijn nieuwe hangmat welke ik vandaag gekocht had, van een venter welke langs kwam. Het is een tweepersoons hangmat van 100 % katoen, geboet zoals ze ook visnetten maken. Eén mooi exemplaar, en dankzij mijn 15 minuten gepingel, niet duur. Het was een schitterende dag, aan het mooiste strand wat we ooit gezien hebben, we blijven morgen zeker.

17/ 21 FEBRUARI ; Teacapan, Sinaloa. / Playa Chacala, Nayarit.

 

 Dinsdag 21 Februari ; Playa Chacala, Nayarit. 

Vandaag wordt mijn zusje 65 jaar, welkom in de club van de Pensionadas.

We gaan vroeg op weg naar Tepic, maar goed ook want de weg loopt door de bergen, en dan calculeert Tom Tom niet goed. Je haalt nooit het gemiddelde wat ze berekenen ( gemiddelde snelheid van de laatste 72 uur ) in de bergen, als je niet 3 dagen in de bergen bent geweest. Maar wat ze wel weer goed doen, is dat ze de tijd steeds bijstellen. Of dat nu zo goed is voor de verkeersveiligheid, waag ik te betwijfelen. Je zult maar zo een idioot zijn, die beslist op tijd wil zijn. Dan ga je toch wat strakker en sneller rijden. Dus Tom Tom, even nadenken wat je hier aan gaat doen. Voor mij maakt het niets uit, want ik ben zo iemand die altijd extra tijd incalculeert, om wel op tijd te zijn. We hebben afgesproken om 10.30 uur, en je gelooft het niet, maar ik draai om 10.27 uur de oprijlaan van de Garage op. En we hebben er 45 minuten langer overgedaan, dan eerst door Tom Tom was berekend. Het was wel een schitterende berg weg. Links en rechts zoveel Mangobomen, dat we niet begrijpen hoe de wereld deze mango´s kan consumeren. Daar tussen in staan ook Papaja bomen, Bananen bomen, en grote rode bomen. We zien ook veel Jackfruit, een parasiet die op de bomen groeit, maar wel een lekker stukje fruit is, als hij nog niet overrijp is. Want dan stinkt hij als ik weet niet wat. Nou ik weet eigenlijk wel waarnaar het stinkt, een combinatie van rotte eieren en een kapotte accu oververhit. Ik meld mij bij de receptie, en zie mijn naam staan op het afspraken bord, 10.30 Hora Francisco Hoobers, dat moet ik zijn. De receptionist doet moeilijk en kan mij niet vinden in de computer. Ik zeg kijk achter je, daar sta ik. Het vervelende mannetje wil weten wat ik kom doen. Ik ben gelijk klaar met deze man, ik zeg hem, roep de telefoniste die gisteren dienst had. Die zit daar zegt hij, achter zijn rug is een klein kantoortje en daar zitten 2 telefonistes. Ik er naar toe, wens de dames een goede morgen, en vraag wie heeft gisteren een afspraak gemaakt met Francisco Hoovers. O, Pancho, dat was ik. Zo dat is geregeld, ze weten wie ik ben. Ze legt de receptionist uit wat ik kom doen. Hij maakt een reparatie order aan, en gaat naar mijn Camper. Dus wij moeten de remmen vervangen, maar wij hebben geen onderdelen, begint hij. Nee zeg ik, wat staat er op de order. Achterremmen vervangen, cliënt heeft zelf onderdelen bij zich. Klopt zegt hij. Maar wij hebben geen disks ( remschijven ). Waar haalt deze man de wijsheid vandaan. Op de order staat “ cliënt heeft onderdelen bij zich”. IK zeg hem, als we disks nodig hebben, dan zijn die hetzelfde als van de Mercedes Sprinter, dus kunnen we die bij een Mercedes Dealer gaan halen. Dan volgt de beste opmerking van deze knaap van de gehele dag. Er is geen Mercedes Dealer in Tepic. Daar kan ik niets tegenin brengen. Op internet vindt ik een Mercedes garage voor bussen, en vraag hem te bellen of zei misschien onderdelen hebben, welke wij “misschien” nodig hebben. Hij belt, en zegt me, U moet daar zelf maar naar toe gaan, met het onderdelen nummer, en dan zullen ze kijken of ze het hebben. Wat een lul is die vent toch, geen gevoel voor service. Ik besluit verdere discussie met hem te vermijden. En begin een praatje met het hoofd security. Dan komt er een gastvrouw aan, die waarschijnlijk gestuurd is door mijnheer lul. En zegt, we hebben afspraken met andere klanten welke we beloofd hebben dat hun vehicle om 16.00 uur klaar zal zijn. Daarom kan het zo zijn dat U auto vandaag laat of anders pas morgen klaar is. Lieve schat, ik heb gisteren een afspraak gemaakt voor vandaag 10.30 uur, en dan zou mijn auto vandaag klaar zijn. Ze druipt af. De security men zegt me, dat ze veel te weinig monteurs hebben. Zal wel zo zijn zeg ik hem, maar deze stad heeft geen campings dus ik kan nergens veilig staan. Klopt zegt hij, maar daar kan ik misschien iets aan doen. Enkele minuten later is hij terug, en heeft geregeld dat als de auto vandaag niet klaar is, ik kan overnachten op hun afgesloten parkeer terrein. Kijk dat is nu nadenken en service. Dan zeg ik hem, ik begrijp eigenlijk niet, waarom de auto niet klaar kan zijn. We weten nog niet of we nieuwe disks nodig hebben. Dus waarom laten we een monteur niet eerst even het wiel van de linker of de rechterkant er afhalen, en we zien meteen de conditie van de disk. En dan gaan we van daaruit verder. Dat is een goed idee zegt hij, en gaat naar de receptie, maar niet naar mijnheer lul, maar naar een vrouwelijke collega die er naast zit. Na enkele minuten komt hij terug samen met deze vrouwelijke receptionist, en ze verteld me, dat de monteur nog een klein uurtje nodig heeft voor een andere klant, en dan gaat hij meteen aan onze auto beginnen. Kijk dat is nu opschieten. Als het uurtje voorbij is, komt de monteur, en wil de camper naar binnen rijden voor op de brug. Weet je zeker dat de deur hoog genoeg is, vraag ik hem. Ja zei hij hoog genoeg. Hij rijdt de camper naar binnen, en de brug op. Dat gaat allemaal goed. Als de camper op de brug staat, zie ik dat er een balk loopt over de twee linkervoeten van de lift, welke niet meer dan 15 centimeter hoger is, als mijn camper. Dus liften gaat niet lukken. Lekker handig weer. De camper weer naar buiten, en dan de krik eronder. Als het wiel eraf is, zien we dat de disk nog niet eens 1mm is afgesleten, dus niet nodig om te vervangen. De remblokken daarentegen zijn geheel afgesleten, en de censors zijn ook te verwaarlozen. Ik heb 2 sets remblokken bij me, omdat we niet zeker waren in NL. Een van de remblokken sets blijkt goed te zijn. Nu nog even in de aanhanger zoeken naar 2 censors, ik weet zeker dat ik die ook bij me heb, en warempel, gevonden. IK zeg tegen de monteur, je bent nu toch bezig, dan kan je het net zo goed ook afmaken. De security man die naast mij staat, gaat meteen naar de vrouwelijke receptioniste, die meteen komt. Ze overlegt met de monteur, en warempel, ze gaan door met het monteren van de nieuwe remblokken. Dat gaat 45 minuten duren. Wij gaan even een kippetje eten. Als we terug komen is de auto klaar en de rekening ook. We betalen € 55,=. Kom daar maar eens om in Spanje, daar ben ik bij de VW Dealer al € 90 kwijt voor het opmaken van de reparatie order, en dan is er nog niets gebeurd. Ik betaal met een enorme glimlach, maak een foto van de vrouwelijke receptioniste, en geef haar een sleutelhanger met “wooden shoes.”, kan ze de Hollandes niet vergeten. We gaan weer op pad, als we Tepic uit zijn, stoppen we, om te overleggen waar we naar toe gaan. We hadden geen plan gemaakt, want we hadden wel gedacht dat het iets langer zou gaan duren. We besluiten om naar Playa Chacala te gaan. Een plaatsje welke ons is aangeraden door medebewoners van de camping in Teacapan. Het is ongeveer 45 km, en weer door de bergen. Daar straf je mij niet mee. Over Playa Chacala is niets bekend, we kunnen er niets over vinden, ook niet in de bijbel Mexico Camping van de Fam Church. Als we eraan komen zijn we aangenaam verrast. Een echt Mexicaans vissersdorp. De camping is een grote kokosnoten plantage met veel gras onder de kokosbomen. En we staan meteen op het strand. Het is 16.30 uur als we kamp maken. En we besluiten meteen om er in ieder geval 2 nachten te blijven. Een schitterende plek, en zo als we nu zien, geen of bijna geen muggen. En als dat waar is, is het voor Anneke een paradijs.

Maandag 20 Februari ; San Blas.

 We waren vroeg wakker, en zijn meteen begonnen met onze routine, inpakken. Dat wil zeggen, ik begin meteen buiten op te ruimen, en Anneke maakt ontbijt. Na het ontbijt doen we samen de afwas. Dan zorgt Anneke dat binnen alles goed gestouwd en dicht is, en ik doe alles wat er buiten moet gebeuren, zoals bandenspanning, olie controleren, aanhanger aankoppelen, kijken of alle ramen en deurtjes dicht zijn. Of we genoeg water bij ons hebben, toilet en afval water dumpen. En als dat allemaal gebeurd is kunnen we gaan vertrekken. We gaan eerst even bij de Doctor langs, nog even een controle, de pijn is er nog, maar heel veel minder. IK denk niet dat ik nog en Cortisone spuit hoef te hebben, maar wel door moet gaan met de andere spuiten en medicijnen. Dat wil ik even met hem overleggen. Maar als ik buiten op het terras in de wachtkamer zit, wordt de Doctor weg geroepen voor een spoed geval. Ik besluit daar niet op te wachten. Koop de medicijnen die ik zelf denk nodig te hebben, en vertrek. Als ik het dorp uit wil rijden, heb ik mijn claxon nodig, en wat denk je, hij doet het niet. Dus omgekeerd en meteen naar Alans huis gereden. Het is nu 08.30 uur, maar Alan slaapt nog. Ik controleer zelf de hoorn, en zie dat er een zekering kapot is, een 10 AMP vervang ik voor een 30 AMP, en de hoorn blaast weer. Dan gaan we nu echt op weg. We rijden richting Tepic een kleine 140 km. Onderweg gaat mijn remmenlampje geregeld branden. Ik vermoed de achterremmen, want de voorremmen heb ik pas laten vervangen. Als we in San Blas op de camping staan, bel ik de VW Dealer in Tepic, en maak meteen een afspraak voor morgen 10.30 voor het vervangen van de Disks en de remmen. Ze spreken er goed Engels, dus we gaan het zien morgen.

 Zondag 19 Februari : Teacapan.

 Onze Canadese buren met hun 9 meter lange kampeerbus gaan vertrekken. Ze zijn 3 dagen bezig geweest om alles wat buiten stond in te pakken. De kampeerbus is hun huis, iets wat je veel ziet met gepensioneerde Canadezen, ze verkopen hun huis, kopen een grote kampeerbus, gaan daar mee overwinteren, en gaan 4 of 5 maanden per jaar terug naar Canada. OM 11.00 uur zijn ze klaar, en we doen ze uitgeleide, met aanwijzingen geven om zijn bus te kunnen keren. De camping is nu zo goed als leeg. We staan er nu nog met 2. En morgen gaan wij weg, dus blijft de Amerikaan alleen over. Alan de monteur is er ook om 14.00 uur, en begint aan zijn karwei. De waterman komt ook voorbij, en warempel hij komt de nummerplaat brengen die hij mij 3 weken geleden belooft heeft. Antonio had hem aangesproken dat ik weg ging, en dat hij wel al geld had ontvangen maar niet geleverd had. Sociale controle van het Dorp zullen we maar zeggen.De luchthoorn doet het. Het is nu 17.00 uur en het zonnetje begint te zakken. De Mexicanen en hun muziekdozen geven het ook op voor vandaag. En wij, beginnen ook wat in te pakken, want anders is morgenvroeg alles nat.

Zaterdag 18 Februari ; Teacapan.

Vandaag zou de waterman gekomen zijn, met nieuwe voorraad drinkwater, en ook Alan de monteur voor de luchthoorn. Helaas dit is Mexico dus wordt het waarschijnlijk Majana. Maar morgen komt Alan, zegt hij, want de luchthoorn is met de bus onderweg. Verder zitten we in het zonnetje, en genieten we van Mexicaanse muziek, want het is Zaterdag middag, dus de muziekboxen zijn weer gearriveerd. Als de avond valt, en de rust is weder gekeerd, maken we een kampvuurtje, en genieten van de zee en zijn geruis.

 Vrijdag 17 Februari ; Teacapan.

 Rustige dag, we hebben de hele dag op Alan de monteur voor de luchthoorn gewacht, maar iedereen die gekomen is, niet Alan. Vandaag ook weer naar de Doctor geweest en mijn 2e Cortisone spuit laten zetten. Het gaat iets beter met de pijn, maar het houdt nog niet over. De Doctor verbied alle alcoholische versnaperingen, ik denk dat ik toch maar naar hem ga luisteren. Met Antonio ook nog even in het dorp geweest en daar spuitbussen gekocht voor de bumper van de Camper. Nee geen schade, maar geheel verkleurd door de zon, en ik wil het even netter maken. Met papier netjes alles afgeplakt, nog fijn geschuurd en toen aan het spuiten. De kleur valt enorm tegen, dat gaat het niet worden. Dus hebben we de spuitbussen weer terug gebracht. De bumper is nu lelijk grijs, en wacht op een nieuwe spuitbuurt zodra we aan betere kleuren kunnen komen.

1 / 16 FEBRUARI ; SINALOA, MAZATLAN.

 

 8 / 16 FEBRUARI ; TEACAPAN , SINALOA

 Weer mooi weer, en eigenlijk doen we niet veel anders, dan rustig genieten. Knutselen wat aan de Camper. En zijn erg blij met onze extra solar panelen welke los op het dak staan. We hebben nu meer dan stroom genoeg voor alle apparatuur, kunnen de computers en telefoons opladen via de 220 inverter aangesloten op de huishoud accu’s van 12 volt. Via een plaatselijke timmerman heb ik een stellage in de aanhanger laten maken, waar we solar panelen zo in kunnen schuiven, zodat ze voor transport geen schade oplopen. Onze Camping meester heet Antonio en via hem regel ik alles. Zo brengt hij mij ook naar de Doctor. Ik heb namelijk al weken last van pijn in mijn rug, en ik ben bang dat het nu een zenuw ontsteking is of aan het worden is. Iets wat ik eerder in Canada ook heb gehad, en dat kan lang duren. En inderdaad de Doctor analyseert een zenuwontsteking. De pijn in de rug gaat zo weg, en die maakt plaats voor nog veel meer pijn. Ik krijg een injectie en 6 injecties voor thuis mee, welke om de dag in de bil moeten worden geplaatst. Dan nog wat tabletten. We lopen er 3 dagen mee, en ik ga terug. Ik ga kapot van de pijn, kan niet zitten en niet liggen, lopen gaat wel. De Doctor zegt dat het allemaal de schuld is van BIER. De injecties bevatten een sterker middel dan Prednison en een beetje Cortisone. Kan wel zijn zeg ik, maar volgens mij kunnen enkele biertjes geen kwaad. Hij word enorm kwaad en raast in het Spaans tegen Antonio, die alleen maar tegen mij zegt NO MAS SERVEZA. Ik beloof de Doctor om geen bier te drinken. Maar wil nu een Cortisone injectie direct op of nabij de ontsteking. Dat doet hij, al is het met tegenzin. Hij schrijft voor, morgen weer zijn injectie te nemen. Oké zeg ik en vrijdag dan weer een Cortisone op dezelfde plaats, want ik heb geen tijd meer, ik moet verder Mexico ontdekken. Als ik weg ga en moet betalen, sta ik weer verbaasd, ik moet inclusief consult en Cortisone injectie 175 peso’s betalen dat is € 8,33. Dit zou in USA zeker $ 100,= voor consult zijn geweest, ¢ 25,= voor de verpleegster en ¢ 7,00 voor het geneesmiddel want geneesmiddelen zijn goedkoop in U.S.A maar dat is toch € 126,= .bij elkaar. In Spanje € 45,= voor consult en € 15 voor Cortisone, is toch ook € 60,= dat is toch factor 7,2 tegenover Mexico. We staan nu bijna 3 weken op deze plek en we weten het wel. Maar ja ik kan niet zitten, dus ook geen auto rijden. Vandaag Vrijdag gaat het een stuk beter, wel een slechte nacht gehad, maar dat wijd ik maar aan een tekort aan alcohol. Anneke zet een injectie in mijn bil, en ik ga vandaag een koker monteren op het dak van de Camper om mijn vishengels in te doen. Antonio is naar het dorp om spuitbussen te halen, welke dezelfde kleur hebben als de camper. Ook komt de monteur langs om naar mijn claxon te kijken, en inderdaad die is kapot. Morgen komt hij een nieuwe zware truckhoorn voor 12 volt monteren, dat wordt lachen.

 6 / 7 FEBRUARI ; MAZATLAN. SINALOA

Maar deze Zondag niet voor ons. We laten de trailer hier staan, en gaan naar Mazatlan. Dat is 4,5 uur rijden. We hebben afgesproken met Jerry Podgroski in Hotel Mayan Palace. Natuurlijk hebben we telefonisch gereserveerd afgelopen vrijdag, en een kamer toegezegd gekregen. We kommen er weer achter hoeveel minder ontwikkelde landen op elkaar lijken. Als we ons melden bij de receptie, is er geen reservering. Op mijn aandringen dat die er wel moet zijn, omdat wij Vrijdag dit nummer gebeld hebben, welke ik hem laat zien op mijn Iphone onder recent calls, en druk meteen het nummer in waarop bij hem de telefoon begint te rammelen. Dat ben ik zeg ik , om te bewijzen dat ik het goede nummer gebeld heb. Ja het is het goede nummer zegt hij, maar heeft U een reserveringsnummer. Nee zeg ik, dat heb ik niet, omdat die Mijnheer op die Vrijdagavond tegen me zei, de reserveringen is ok. Op mijn vraag of hij dan niet mijn creditkaart nummer moet hebben, antwoorde hij, Nee U betaald bij aankomst.

De receptionist vraagt of ik de naam van de Mijnheer waarmee ik gebeld heb, weet.

Nee dat weet ik niet, ten eerste maak ik er geen gewoonte van mensen hun naam te vragen, en ten tweede zou ik die toch vergeten zijn. Ik ben uiteindelijk 68, en daar heb ik recht op. Enfin, geen kamer het Hotel zit vol. Hij boekt voor ons een kamer in Park Royal, wij daar snel naar toe, parkeren de camper, en duiken snel onder de douche. We moeten op tijd terg zijn, want we gaan kijken naar SUPERBALL op de TV.

Als we weer teug zijn in het eerste Hotel en naar de bar gaan, waar we afgesproken hebben is Jerry er nog niet. Jerry is de Directeur Service en Maintenance van Volkswagen Auburn in de staat Washington, waar ik in Oktober / November, 5 weken stil gestaan heb, vanwege een probleem met de motor. Welke hun fantastisch opgelost hebben want nu 40.000 km verder, loopt alles nog als een zonnetje. We komen Jerry hier per toeval tegen. Ik had namelijk op Zondag 1 Februari een foto op Facebook gezet over Worstenbroodjes en er bij gezet dat dit in Mazatlan is. Waarop Jerry reageerde dat hij ook naar Mazatlan komt, en dat we af moeten spreken om samen de Superbowl te gaan kijken. Als Jerry en zijn mooie vrouw Donna er zijn, ontmoeten we elkaar als oude vrienden. Het is een schitterende avond geworden, alles was goed verzorgt, een groot buffet en alle drank gratis. Als ik om 22.00 uur een demonstratie geef hoe men Mexicaanse Tequila behoord te drinken, namelijk met zout en citroen, en iedereen dit ook enkele keren gaat proberen. Krijg ik de vraag, wat drinken ze in Spanje na het eten, waarop ik 43 noem. Dat hebben ze aan de bar, dus nemen we allemaal de Spaanse likeur. Als Jerry van zijn stoel dondert, besluiten we dat we allemaal hier aan de bar genoeg gehad hebben, en maken er een eind aan. Gelukkig brengt de Taxi mij naar het Park Royal Hotel, alleen had ik het niet gevonden, mijn GPS is even uitgeschakeld. Het is Maandag , en ik weet dat ik gisteren iets teveel Tequila heb gehad. We hebben met Jerry afgesproken voor de lunch. Met een Taxi gaan we naar een restaurant aan het strand, we eten er enkele Taco´s. Ik bewonder Jerry, je kunt niet zien dat hij gisteren avond zoveel gedronken heeft, en hij eet of er zijn leven van af hangt. Ik daarentegen, heb wel last, dus een kater, en eet niet veel. Om 13.00 uur nemen we afscheid, en vertrekken we weer naar Teacapan. Daar komen we aan om 17.00 uur, en kunnen niet op onze plaats. Er staat een rode pick-up en een muziekdoos, maar er is niemand, de Familie is gaan wandelen. Dus wachten we, tot ze terug zijn, en maken dan ons kamp weer in orde. We steken het kampvuur aan, en het was weer een fijn weekend.

2 / 5 Februari ; TEACAPAN. SINALOA

 Vandaag Donderdag is het weer erg lekker, loop lekker met de blote bruine bast in het zonnetje. Probeer wat te vissen, maar vang niets. Zo gaat het eigenlijk verder tot aan Zaterdag, weer heel mooi weer en een lekker rustig. Dat gaat door tot Zaterdag een uur of Elf. En dan komen de Mexicanen naar het strand. Met hun pick-ups vol geladen met Familie, eten, Tequila, Bier, en de meeste met een speciale gemaakte muziekkast, met 3 tot 6 speakers, een accu, en maar een geluidsstand namelijk OVERSTUURD HARD. De ongelukkige welke geen eigen gemaakte muziekkast hebben, zetten de deuren van de pick-up wagenwijd open, en zetten de stereo aan en die ook weer OVERSTUUR HARD. Dan heb je zo rond een uur of 1 een kleine 25 huisorkesten welke tegen elkaar staan te blèren. Niemand die er iets van zegt, en iedereen heeft plezier voor honderd. Dan is het ook een kunst om niet bij je eigen muziekdoos te blijven, maar om verderop met je Familie in het zand te gaan spelen, of te gaan wandelen, die muziekdoos speelt echter door, gestuurd door een oneindige stick. De muziek is allemaal de bekende Mexicaanse smartlappen, met accordeon, trompet, bassen en nog meer bassen. Het lijkt allemaal op elkaar. We worden er gek van. Maar rond 18.00 uur begint de zon te zakken en vallen de muggen aan. Tijd om de muziekdozen in te pakken en te maken dat ze weg komen. Ze moeten ook wel want om 19.00 uur gaat de poort van de camping dicht. Zondag volgt dan de herhaling.

1 Februari : MAZATLAN / TEACAPAN; SINALOA

Het is 07.00 uur als we wakker schrikken van herrie op de voorplecht. Anneke kijkt naar buiten en zegt, volgens mij zijn we er, we varen een haven binnen. Onze aankomst tijd stond gepland voor 14.00 uur, ik begrijp er niets van. En meteen wordt er omgeroepen of iedereen zijn hut wil verlaten en de sleutel inleveren bij de receptie. Nou dat doen we dan maar. Om 08.00 uur zijn we van boord, ik parkeer de camper bi het stationsgebouw en gaan op Anneke wachten, want die mocht niet mee in de camper van de boot af, maar moest net als dat we weg gingen met alle andere passagiers mee. Om 09.00 uur rijden we Mazatlan in. Het vasteland van Mexico is op het eerste gezicht een stuk armer dan Bahia California. Het verkeer in de stad is rustig, met uitzondering van een of meerdere gekken, maar die heb je overal. Onze bestemming is Teacapan, een klein dorpje aan de kust, een kleine 120 km van Mazatlan naar het zuiden. Maar eerst doen we onze inkopen bij de vertrouwde Walmarkt. Dan op weg naar Teacapan, een klein dorpje in een baai. Als we daar 4,5 uur later aan komen. Eerste stuk vanuit de stad was een snelweg, maar de laatste 60 km, een smalle teerweg, vol met potholes. De wegen in Mexico zijn alleen rondom de grote steden goed, en daarna kan je het schudden. Maar als je het langzaam aan doet, valt het alles mee. Ik moet het wel langzaam aan doen, want mijn claxon is nog steeds kapot. We kunnen de camping niet vinden, maar vragen het aan het tankstation, in mijn beste Spaans, waar je hier niet veel aan hebt. Het Mexicaanse Spaans wordt heel anders uit gesproken als het Spaans. Waardoor het voor hen en voor mij moeilijk is. Maar een Heer welke ook staat te tanken, hoort het verhaal, en zegt in gebroken Engels, U moet iets terug, ongeveer 300 meter, daar is een zandpad, en die moet U 1 km volgen, en dan bent U aan het strand. Zo gezegd zo gedaan. Als we aankomen, staan we midden in een kokosbomen plantage, en direct aan zee. Er is meer dan plaats genoeg, er staan slechts 4 Kampeerders, 1 Amerikaan, en 3 Canadezen. 3 daarvan staan er het hele winterseizoen. We maken kamp op, en denken het hier wel een weekje vol te kunnen houden.

29 JAN / 31 Januari ; BAJA CALIFORNIA SUR, La Paz.

29 JAN / 31 Januari ; BAJA CALIFORNIA SUR, La Paz.

Dinsdag 31 Januari ;

En dan is het 06.45 en loopt de wekker af. We gaan verder met het verhaal zonnepanelen. We zijn er precies om 08.00 uur, en nog geen Mexicanen te bekennen. Ik begin maar alvast met de stoel te demonteren. Om 08.15 komen de Mexicanen, het lijken wel Brabanders ( Brabants kwatierke ). Ze gaan meteen aan de slag. Ik verga van de pijn in mij rug, en als er iets fout gaat met de stoel terug zetten, verhef ik mij stem. Laat alles wat het is, en loop weg. Even afkoelen. De eigenaar van de zaak vraagt verschrikt aan Anneke wat er aan de hand is. En ze zegt, hij heeft pijn in zijn rug. Om 11.00 uur zijn alle kabels aangesloten, en heb ik betaald. We gaan terug naar de camping, want rond 15.00 uur moeten we in de haven zijn. Daar zijn we dan ook weer op tijd. Onze papieren zijn in orde. De douane wil nog wel even kijken ,( er is dus een douane binnen Mexico, want als je van Baha California naar Main Land Mexico wil, moet je opnieuw door de douane ) in de camper en de aanhanger. Als hij in de aanhanger kijkt, vraagt hij, wat zit er in die zak. Ik zeg 3 kites, en hij vraagt, hoeveel kites heeft U. Ik zeg 8 of 9. Dat mag niet zegt hij. U mag maar 2 sport artikelen van dezelfde sport meenemen, U bent met 2 personen dus dat is 4 kites, over de rest moet U invoerrechten betalen. Ik zeg hem, vliegeren is geen sport man. Jawel zegt hij, kiting is een sport U moet betalen. Ik wil ook nog even in de camper kijken. Als hij de camper in komt, zegt hij tegen Anneke, Uw man heeft 8 of 9 kites dat is teveel, hij moet invoerrechten betalen, als Anneke wat wil zeggen, zeg ik, niets zeggen tegen deze grappenmaker, hij wil geld verdienen. Hij vraagt wat ik zeg. En ik zeg hem dat vliegeren geen sport is. Jawel zegt hij, dat is een sport, je hebt er een harnas voor nodig en veel andere dingen. Het is een sport. Ik zeg hem, je bedoelt kit surfen man, mijn kites zijn voor aan een lijntje en dat is geen sport. Nee zegt hij inderdaad dat is geen sport. Dus we mogen verder. We moeten in de rij gaan staan voor Mazatlan, wat natuurlijk normaal is, want we willen naar Mazatlan. Wat niet normaal is, dat er een agent aankomt en zet “ Drivers only” . Anneke moet er uit en naar het stationsgebouw voor passagiers. Ze heeft een boarding ticket, maar geen hut ticket, want die heb ik. We zien wel hoe we elkaar vinden op de boot. Ik sta in de rij, en dat duurt en duurt. Als ik eindelijk vooraan sta, laten ze steeds voertuigen voorbij die achter mij staan. Als ik de auto uit ga, omdat ik wil bewegen vanwege mijn rugpijn, moet ik van de security weer meteen terug in mijn auto. Als ik weiger, en doorga met mijn gymnastiek oefeningen, komt er een steward naar me toe en zegt, dos minutes señor, Ik ga door met mijn gymnastiek en de security kijkt toe. Als de 2 minuten voorbij zijn, verdomd, ik ben aan de beurt. Ik rij het dek op en moet naar boven naar dek C. Dan mag ik 200 meter achteruit, met een aanhanger met korte dissel. Dat valt niet mee, maar we brengen het er goed van af. Als ik bij de receptie mijn gereserveerde hut claim, krijg ik meteen de sleutel voor de V.I.P. 2 Cabine, en een leuke dame die me daar naar toe brengt.

Een perfecte hut, met koelkast gevuld, 2 Kings bedden, douche, bad en toilet. En direct in het midden op de neus. Dus bijna geen last van deining. Als ik terug loop naar de receptie, staat Anneke net in de rij, ik roep haar, en we zijn weer bij elkaar. We brengen de bagage naar de hut. De avond was plezierig, in het restaurant was entertainment door een zangeres met wel een zeer mooie stem, ze zong Mexicaanse smartlappen. Maar met zoveel gevoel, ik heb werkelijk genoten. Na afloop heb ik haar cd gekocht, met een handtekening van haar opgedragen aan Pancho, zoals ze me noemen in Mexico. De naam van de zangeres is Mary   Triny. Het was middernacht als we naar bed gaan.

Maandag 30 Januari ;

Vanmorgen opnieuw gezocht naar zonnepanelen voor de camper. Op Google gezocht in het Engels, en het enigste wat je dan krijgt, is dat de stad La Paz voor 100% op zonnen energie zit. Dat is mooi, maar ik zoek een winkel met zonnepanelen. Dus toen maar in het Spaans gezocht, en we hebben er 4 gevonden. Een daarvan heeft voorraad, bij de andere moet je bestellen. Kan voor ons niet want we hebben geen tijd. Dus naar de man gereden welke voorraad heeft. We hebben 2 panels van 76 watt besteld. Er is geen plaats op het dak, dus het moeten portable panelen zijn, met een steun op de goede aantal graden met de meeste opbrengst. Het kan allemaal, en we besluiten te kopen. De eigenaar een jonge man van 36 jaar is een snelle zakenman, met verschillende bedrijven, grondverzet, meubelen en zonwering, fotocopier apparaten, wasmachines, en zonnepanelen tevens installaties voor de industrie. Een bezig baasje, als we met hem gaan lunchen, verteld hij wat over zichzelf, maar wordt steeds onderbroeken door de telefoon, welke hij iedere keer kort antwoord en beslissingen neemt. Ik mag hem wel.

Om 17.30 beginnen aan de inbouw van de accu regulator voor het nieuwe zonnepaneel, en meteen merk ik, dat ze nogal wat gereedschap tekort komen. De baas werkt met 3 stagiaires, als men het aluminium gaat zagen voor de steunen, komt er een heel verhaal waarom hij een veiligheidsbril op zet. Goede opvoeding, maar het duurt mij allemaal te lang. Bij ons in de camper zitten de huishoud batterijen onder de stoel van de bijrijder. Dit is hier en in de states zeer ongebruikelijk. Hij vindt dat alles te compact is, en dat kan kortsluiting veroorzaken. Hij wil de nieuwe panelen aansluiten op de voorste accu ( welke verbonden is met de achterste accu ) daar zitten nog geen andere aansluitingen op anders dan naar de 2 accu, en dat vindt hij veiliger. Van mij heeft hij gelijk, maar dan moet de stoel eruit. Hij kan geen passende sleutel vinden, en wil met niet passende sleutel de bouten los gaan maken. En dan steek ik er een stokje voor. Dit gaan we niet doen, de bouten zijn in perfecte staat, en als jij niet de juiste inbus sleutel hebt, is dat jammer, maar ik heb die wel. Dus komen we morgenvroeg om 08.00 uur terug, om de stoel te demonteren. We moeten morgenmiddag rond 15.00 uur ons melden voor de boot naar het Mainland, dus we hebben tijd.

Zondag 29 Januari ;

Gisterenavond tot 22.30 uur kunnen genieten van het geblaad van Jehova getuigen jongeren, welke het ene na het andere vals liedje inzetten. Deze camping was vroeger een missie post, met een echte landingsbaan voor de missionaris. Zijn dochter beheert nu de camping en ook het gebouw met slaapzalen voor jongeren. Het is niet erg voor een avond. Maar vanmorgen om 07.00 uur begint de Akela op potten en pannen te slaan om iedereen wakker te krijgen, en om 07,30 uur begon het vals zingen opnieuw. Ik heb de camping nog niet betaald, en denk er hard over, deze nacht echt niet te betalen. Als ik in ga schrijven voor vertrekken a.s. Dinsdag, klaag ik over het lawaai. De beheerster zegt me, ben blij met deze jongeren, beter dit, dan dat ze aan de drugs zitten. En daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Daarna gaan we naar de stad. Ik wil een portable solar systeem, kom ongeveer 20% stroom te kort om continue op solar te kunnen staan. Maar we hebben in La Paz niets kunnen vinden. Anneke heeft weer enkele wasmachines gedraaid, en ik heb de administratie weer bijgewerkt, en er voor gezorgd dat alle rekeningen weer betaald zijn. Als je goed internet heb, is het een fluitje van een cent, of in dit geval van euro´s.

29 / 30 JANUARI ; BAJA CALIFORNIA SUR, La Paz.

29 / 30 JANUARI ; BAJA CALIFORNIA SUR, La Paz.

 

Maandag 30 Januari ;

 

Vanmorgen opnieuw gezocht naar zonnepanelen voor de camper. Op Google gezocht in het Engels, en het enigste wat je dan krijgt, is dat de stad La Paz voor 100% op zonnen energie zit. Dat is mooi, maar ik zoek een winkel met zonnepanelen. Dus toen maar in het Spaans gezocht, en we hebben er 4 gevonden. Een daarvan heeft voorraad, bij de andere moet je bestellen. Kan voor ons niet want we hebben geen tijd. Dus naar de man gereden welke voorraad heeft. We hebben 2 panels van 76 watt besteld. Er is geen plaats op het dak, dus het moeten portable panelen zijn, met een steun op de goede aantal graden met de meeste opbrengst. Het kan allemaal, en we besluiten te kopen. De eigenaar een jonge man van 36 jaar is een snelle zakenman, met verschillende bedrijven, grondverzet, meubelen en zonwering, fotocopier apparaten, wasmachines, en zonnepanelen tevens installaties voor de industrie. Een bezig baasje, als we met hem gaan lunchen, verteld hij wat over zichzelf, maar wordt steeds onderbroeken door de telefoon, welke hij iedere keer kort antwoord en beslissingen neemt. Ik mag hem wel.

Om 17.30 beginnen aan de inbouw van de accu regulator voor het nieuwe zonnepaneel, en meteen merk ik, dat ze nogal wat gereedschap tekort komen. De baas werkt met 3 stagiaires, als men het aluminium gaat zagen voor de steunen, komt er een heel verhaal waarom hij een veiligheidsbril op zet. Goede opvoeding, maar het duurt mij allemaal te lang. Bij ons in de camper zitten de huishoud batterijen onder de stoel van de bijrijder. Dit is hier en in de states zeer ongebruikelijk. Hij vindt dat alles te compact is, en dat kan kortsluiting veroorzaken. Hij wil de nieuwe panelen aansluiten op de voorste accu ( welke verbonden is met de achterste accu ) daar zitten nog geen andere aansluitingen op anders dan naar de 2 accu, en dat vindt hij veiliger. Van mij heeft hij gelijk, maar dan moet de stoel eruit. Hij kan geen passende sleutel vinden, en wil met niet passende sleutel de bouten los gaan maken. En dan steek ik er een stokje voor. Dit gaan we niet doen, de bouten zijn in perfecte staat, en als jij niet de juiste inbus sleutel hebt, is dat jammer, maar ik heb die wel. Dus komen we morgenvroeg om 08.00 uur terug, om de stoel te demonteren. We moeten morgenmiddag rond 15.00 uur ons melden voor de boot naar het Mainland, dus we hebben tijd.

 

 

Zondag 29 Januari ;

 

Gisterenavond tot 22.30 uur kunnen genieten van het geblaad van Jehova getuigen jongeren, welke het ene na het andere vals liedje inzetten. Deze camping was vroeger een missie post, met een echte landingsbaan voor de missionaris. Zijn dochter beheert nu de camping en ook het gebouw met slaapzalen voor jongeren. Het is niet erg voor een avond. Maar vanmorgen om 07.00 uur begint de Akela op potten en pannen te slaan om iedereen wakker te krijgen, en om 07,30 uur begon het vals zingen opnieuw. Ik heb de camping nog niet betaald, en denk er hard over, deze nacht echt niet te betalen. Als ik in ga schrijven voor vertrekken a.s. Dinsdag, klaag ik over het lawaai. De beheerster zegt me, ben blij met deze jongeren, beter dit, dan dat ze aan de drugs zitten. En daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Daarna gaan we naar de stad. Ik wil een portable solar systeem, kom ongeveer 20% stroom te kort om continue op solar te kunnen staan. Maar we hebben in La Paz niets kunnen vinden. Anneke heeft weer enkele wasmachines gedraaid, en ik heb de administratie weer bijgewerkt, en er voor gezorgd dat alle rekeningen weer betaald zijn. Als je goed internet heb, is het een fluitje van een cent, of in dit geval van euro´s.

12 T.M. 28 JANUARI ; BAJA CALIFORNIA SUR.

12 T.M. 28 JANUARI ; BAJA CALIFORNIA SUR.

 

Zaterdag 28 Januari ;

 

Vanmorgen om 06.00 uur liep de wekker af. De wind is niet gaan liggen, het is steen koud buiten, de wind komt uit het noorden. We beginnen meteen buiten, terwijl Anneke thee en koffie zet, begin ik met het voorraamscherm naar binnen te halen. De uitzet pootjes weer naar binnen te draaien, en de voorbanden op 2 atmosfeer te zetten idem voor de achterbanden, en de banden van de aanhanger op 1,5. Bernie onze buurman die normaal gaat vissen, vind het nu te koud, en gaat hout sprokkelen voor aanmaakhoutjes.

We rijden om 07.00 uur, geheel volgens planning, weg. We hebben geen last van de trainingen van de rally´, en als we na 24 km het asfalt bereiken proberen we de banden weer op spanning te brengen. Als de linker voorband en de linker achterband op spanning zijn, begeeft de compressor het. Scheef rij ik nog 14 km verder op een zeer langzaam tempo naar de eerste benzinepomp om de banden op spanning te brengen.

Nu kunnen we aan het traject naar La Paz beginnen, dat is nu nog 135 km door de bergen. Maar met alle banden op goede spanning moet dat geen probleem zijn. Baal natuurlijk wel dat de compressor kapot is, heeft toch € 85,= gekost, en is pas 3 weken oud. Zodra ik in La Paz ben, ga ik verhaal halen bij Autozone welke mij deze compressor heeft verkocht. Als we La Paz naderen, letten we weer extra op, dat we niets verkeerd doen. De Policia Local maakt er een gewoonte van Toeristen op de bon te slingeren, om hun eigen zak te spekken. Dat is me de vorige keer gebeurt en dat moeten we nu voorkomen. In de voorstad kom ik een groot kantoor tegen van TELCEL, de enige telefoon maatschappij van MEXICO. Omdat het een zo groot kantoor is, gaan we er naar binnen. Ons USA pakket kost 80 € per maand, en dan hebben we ook nog dure gesprekken met EU. Dat moet goedkoper kunnen. Binnen komend sta ik perplex.

Eén lang gestrekte balie met wel meer dan 25 medewerkers, ieder achter een eigen computer, en in uniform. De ene Dame doet nog meer haar best om de mooiste te zijn dan de andere, en ook de Heren zijn perfect verzorgt. We worden welkom geheten door een Host welke perfect Engels spreekt en ons door verwijst naar loket 20. We zijn direct aan de beurt, en de jonge man welke ons gaat helpen, spreekt ook fantastisch Engels. Omdat we buitenlanders zijn, kunnen we geen abonnement afsluiten, maar wel prepaid een account aanmaken. Voor $ 500,= krijgen we een telefoon nummer, gratis bellen door Mexico, USA en Canada, 2 GB data, en 2 GB WhatsApp, voor 40 dagen. Dat kunnen we opwaarderen met weer eens $ 500,= voor 4 GB extra data. We kunnen ook alvast extra bedragen in het account storten voor de volgende 40 dagen. Niet gebruikte data is niet overdraagbaar. Nou precies zoals we gewent zijn, maar wel een stuk goedkoper.

Dus we betalen bij de kassier, en weer sta ik versteld van hoe snel alles gaat. Als we betaald hebben, weer terug naar loket 20, waar we de sim kaart krijgen, en de medewerker meteen alles test, en op de computer alles nakijkt, of de betalingen zijn binnen gekomen. Als hij tevreden is, vraagt hij of wij het ook zijn. Wij wel. We gaan. Telcel met de monopolie voor Mexico, waardeert zijn klanten, geeft perfecte service. Dat is even iets anders dan Airtel in India, waar Anneke nu nog loopt te mailen en te bellen om haar telefoon nummer op te zeggen, wat een klootzakken. Het kan anders, en dat heeft Telcel bewezen. Als ik internet test heb ik 4G, supersnel lees ik in de TELEGRAAF dat Mr Trump aan het doen is wat hij belooft heeft, ook daar kan Nederland iets van leren. En ook dat USA ,heeft de Trump Towers ,en wij hebben Lee Towers.

Dan naar Autozone, ik leg uit wat de compressor mankeert. Hij vraagt of ik mijn bon nog heb, nee die heb ik niet. Maar het is gekocht op 6 Januari en betaald met Visa. Ik krijg meteen een nieuwe. Niet moeilijk doen. Het is dan wel een Amerikaans bedrijf, maar ik sta weer versteld. Kom daar in Nederland maar eens om, zonder bonnetje. Dan is Anneke het zat, en moeten we naar de Camping. Als we daar zijn, en alles hebben opgesteld, komt ze met de opmerking. We hebben geen brood meer, we moeten terg naar de stad. Dus dat doen we dan maar, uiteindelijk is vandaag alles mee gevallen.

 

 

Vrijdag 27 Januari ;

 

Zwaar bewolkt en een nog hardere wind ik denk windkracht 7 met stoten naar 8.

Vanmorgen meteen begonnen met opruimen. Het grootste gedeelte van het brandhout wat we over hebben naar Bernie gedragen, en warempel hij komt ook zelf mee helpen. Een ander klein gedeelte gaat naar de andere buren, en een klein beetje laten we liggen voor evt. vanavond als de wind gaat liggen, maar ik denk niet dat gaat gebeuren.

 

 

 

Donderdag 26 Januari ;

 

Het is nog steeds zwaar bewolkt en er staat een harde wind, dit blijft zeker duren tot zondag. Daarom hebben we ook besloten om zaterdag morgen vroeg, voor de training van de rally begint, te vertrekken naar La Paz. We hebben hier dan 3 weken gestaan. Fijne plaats dat is zeker, en ik zelf hoop hier weer snel eens terug te komen. Vanwege de harde wind en het veel zand opwaaien, doe je op zo een dag niet veel. Vanavond hebben we ondanks de harde wind toch een kampvuurtje gemaakt. We hebben veel hout over, dat krijgen we nooit weg gestookt.

 

 

Woensdag 25 Januari ;

 

Het is zwaar bewolkt en er staat een harde wind. Geen vliegerweer.

Gisterenavond wou ik mijn telefoon opladen, en heb toen kortsluiting gemaakt in het omvorm apparaat van 12 naar 220 volt. Hij is kapot. Dus haal ik hem maar uit elkaar, want hij is toch kapot. Ik ben op zoek naar een zekering, het moet toch sterk zijn wil er geen zekering inzitten. Ik zoek in eerste instantie naar een glaszekering, maar kan niets vinden. Opeens zie ik een 40 Amp. auto zekering zitten. Met een klein tangetje lukt het mij die eruit te krijgen, en jawel hoor die is kapot. In het reservebakje van de camper , voor lampen en zekeringen, heb ik geen 40 AMP. zekering, maar vindt er een in mijn gereedschapskistje met de “ je weet het maar nooit ” onderdelen van 35 AMP.

Die er in gezet, maar nu eerst even kijken waar de sluiting vandaan gekomen is. Het blijkt dat + of – hier erg belangrijk is. Meestal maakt het niet uit hoe je een stekker in het stopcontact steekt, maar omdat deze voeding origineel met accuklemmen kwam, wat ik omgezet heb naar een stekker, voor het 12 volt stopcontact, moet + dus nu wel altijd in het + gaatje, anders gaat het mis. Nu alles goed gemerkt dus dat moet nu goed gaan. Blij dat het opgelost is, want zo een omvormer is wel een handig ding, en hier kan ik niets kopen anders dan 110 volt.

 

 

 

Dinsdag 24 Januari ;

 

Alweer mooi weer. Wel een beetje harde wind dus we zetten maar een vlieger op vandaag. Als ik aan het ontbijt zit, komt de eerste “ Boondocker “ water halen, ik zeg tegen Anneke dan maar meteen aan de slag. Hij vond het best als we allemaal 100 peso’s is US$ 5,= betalen. Dus dan maar meteen verder naar nummer 2, welke spontaan 200 peso’s betaald, een Duitser. Nummer 3 ook een Duitser met meestal het hoogste woord en de beste dingen thuis, zegt ik betaal niet. Zijn buurman vertelde hem meteen “ Du bist ein Aarsloch” . Dit was nu precies waarom ik me niet voor het karretje had willen laten spannen, je krijgt conflicten die je niet wilt. Maar de Duitser blijft bij zijn standpunt en vindt dat wij dat moeten respecteren. Dat doen we dan ook, als hij ons standpunt ook accepteert. Naturlich zegt hij, oké zeggen wij “ Du bist ein Aarsloch” Bij de andere “Boondockers” gaat het vervolgens van een leien dakje en iedereen betaald 100 peso´s of meer. Totaal haal ik 1.250 peso´s op. Dat is toch US 62,= . Als de andere kant dat ook doet, mogen de visser mannen niet klagen. De reserveband van de aanhanger nu onder de camper gehangen. De reserveband van de camper welke niet meer in de kooi past, want die is maar 15 inch, en de banden die er nu op liggen zijn 16 inch, staat nu in de aanhanger. Verder maar weer even in het zonnetje gezeten, bruin worden hoeft niet meer, ik ben bijna zwart. Als ik net na de lunch in mijn stoeltje ligt te doezelen komen de visser mannen de put doen. Een van de mannen wordt met een touw naar beneden gelaten. Daar blijft hij de volgende 2 ½ uur. Er worden heel veel emmers met grote stenen naar boven gehaald. De visser mannen lossen elkaar af met de emmers naar boven trekken en de stenen tussen de struiken te gooien. Na 2 ½ uur komen ze op maas zand en is de put weer schoon. De vertegenwoordiger van de overkant is er ook en die heeft ook 1200 peso´s opgehaald, veel te weinig gezien er daar veel meer mensen staan. Vooral Amerikanen welke wel 500 liter per dag ophalen wilden niet betalen. Het zei zo.

We betalen aan de man die al die tijd in de put gezeten heeft, en je hoeft geen psycholoog te zijn, om aan zijn ogen te zien, dat hij niet meer in de put zit.

Ik neen me weer opnieuw voor, om me nooit meer voor het karretje van een gemeenschap of vereniging te laten spannen. Wat je ook doet, het is nooit goed.

Pete een van onze mede bewoners is vandaag erg druk, hij heeft vanmorgen al aan de hasjkoekjes gezeten, en drinkt ook behoorlijk wat bier. De normaal stille Pete, heeft nu het grootste woord.

Als de wind gaat liggen, steken we een kampvuurtje aan, en zitten nog een uurtje of wat buiten. Daarna even rummikuppen, en het is weer snel Baja Mitnight.

 

 

Maandag 23 Januari ;

 

Nee vandaag geen wasdag, dat heb je niet bij globetrotters of Overlanders zoals wij.

Wij gaan vandaag even naar het dorp, om wat boodschappen te doen, zoals brood, bier en wijn. Want een mens moer ergens van leven. Dus de banden weer afgelaten op 2 atmosfeer en dan de 24 kilometer gravelweg op, welke bijna geheel bestaat uit wasbord.

De rest van de dag lekker dor gebracht met zonnen. Vandaag kwam het opperhoofd van het vissersdorp bij mij, en zei dat de waterput bijna droog staat. Dat kan verholpen worden door beneden in de put de stenen die omhoog gestuwd zijn te verwijderen. De bedoeling is dat dit morgen gaat gebeuren met 8 vissers. Maar omdat wij “Boondockers” ook allemaal gratis water halen uit de put, vindt hij het normaal dat wij de visser mannen gaan betalen. Ik eigenlijk ook wel. Maar ik zeg hem dat ik dat wel even met Bernie zal bespreken. Dus ik naar Bernie, die alweer wist dat ze dit 2 jaar geleden ook gedaan hadden en dat daarna weer voldoende water was. Maar geld op gaan halen bij de “Boondockers” voelde Bernie niets voor. Nee Franz zei hij, dat is beter dat jij dat doet, aan deze kant, dan zal ik iemand aan de andere kant van de weg vragen om het daar te doen. Ik laat me verleiden, en zeg ja.

 

Zondag 22 Januari ;

 

Het is zondag, en dat kun je merken, om 10.00 uur was er nog geen beweging te zien. Zelfs de vakantie vissers zijn niet de zee op gegaan. Er staat veel wind, dus ik zet maar een vlieger op. Omdat de wind steeds draait, duikelt hij alle kanten op. Ik moet wel een vlieger opzetten, want anders gaan de buren vragen, why no kites ?

Het is misschien gek, maar veel gedaan heb ik niet vandaag, niets anders als lekker uit de wind in het zonnetje. Bruin worden hoef ik niet meer. Het is omdat ik voortaan grijs ben, maar als mijn haren nog zwart waren geweest, kon ik voor een Mexicaan doorgaan. Het bevalt me hier best. Ik ben al bezig geweest een visbootje te kopen, om hier van de winter weer terug te komen. Er is een Canadees welke problemen heeft in het thuisland en terug moet. Hij heeft een 6 meter visboot met een gloednieuwe 25 pk Honda buitenboordmotor en een kleine Jeep een Mitsubishi uit 1999. Hij bood mij het hele zaakje aan voor US$ 7.000,=. Maar mijn mede kamp bewoners hadden mij al verteld dat hij er US$ 6.000,= voor vroeg. Hij denkt natuurlijk dat wij Europeanen achterlijk zijn.

Ik heb wel een prijs in mijn hoofd, maar wil niet gaan onderhandelen. Hij weet dat ik 28 Januari ga vertrekken, dus misschien komt hij wel. Hij moet immers verkopen. Ik heb er US$ 3.500 voor over, want ik moet ook nog een trailer kopen. En de Mitsubishi kan ik nooit op naam krijgen, dus ook niet op de weg gebruiken. Anneke vindt dat we eerst naar Main land Mexico moeten gaan, en daarna beslissen. Maar dit is een koopje voor de prijs die ik in gedachte heb, en daar kan ik niets aan verliezen, ook niet als ik hem een seizoen later weer zou verkopen.

 

 

 

Zaterdag 21 Januari ;

 

Het is weer mooi weer, er staat een leuk briesje. De vakantie vissers zijn terug gekomen met veel vis. Van Pete krijgen we wat gefileerde tonijn. Verder de dag besteed aan wat onderhoud aan de camper. De achterbumper moest wat bijgesteld worden, en wat nieuwe schroeven geplaatst worden, welke op de gravelwegen van Baja California verloren waren. Helaas zaten er ook wat scheuren in het plastic, deze heb ik aan de achterkant verstevigd met kapot gekipte nummerplaten uit de USA, welke ik dubbel had.

Dat vast gezet met wat wat popnagels. Dat kan er weer tegen. Vanavond hebben we een groter kampvuurtje gestookt als anders, er was geen wind. Dus lekker buiten gezeten tot 22.00 uur. Voor deze plaats veel te laat, want om 21.00 uur is het “Baha Mitnight”.

 

Vrijdag 20 Januari ;

Het zou vandaag een wind stille dag worden volgens de vissers, het gaat de beste visdag worden zeggen ze. Maar als ik om 09.30 uur mijn eerste vlieger oplaat, staat er een behoorlijk windje, zo sterk zelfs dat ik 2 vliegers niet kan vliegen omdat het te hard waait. Het is wat met die visser mannen, ik geloof dat iedereen naar een andere weersverwachting kijkt of luistert, want het heeft nog nooit geklopt. Voor ons maakt het niets uit, het zonnetje schijnt. Er is een grote Camper bij gekomen met Fransen, gisteren had ik al een aanvaring met deze man. Toen ik van het strand afkwam, viel zijn hond mij aan. Hij zei wel sorry, maar ik zei hem dat een hond hier aangelijnd moet zijn. Vanmorgen stond dezelfde man met zijn camper bij de waterput welke langs mijn camper ligt. Hij heeft een grote waterpomp op 220 volt bij hem, waarmee hij 200 liter water wil oppompen. Het lukt niet erg, toen ik ging kijken, vertelde hij dat deze pomp 4 weken in de opbergruimte onder de camper had gelegen, en toen hij hem eruit haalde er een muis bij had gezeten want hij had rijst en stukjes cake gevonden. Waarschijnlijk heeft de muis schade aangericht, dus de pomp is kaduuk. De rest van de dag doorgebracht met boodschappen doen bij de SRV man, die deze keer voldoende bananen had. Pete heeft een amberjack vis gevangen en gefileerd, waarvan wij de helft hebben gekregen voor morgen. We staan nu hier al enkele dagen en beginnen bij de meute te horen. Gezellig toch. De Fransman welke 200 liter water per dag nodig heeft kwam me vertellen dat de pomp niet kapot is, en dat hij morgen weer een poging ging doen. Waarschijnlijk moet hij de pomp ( geen dompelpomp ) enkele meters laten zakken in de put zodat de aanzuig weg korter gaat worden, en dan maar hopen dat de pomp sterk genoeg is om het water de gezonken meters omhoog te pompen. Ik ben benieuwd. Vanavond komt er een super jacht van wel 80 meter afmeren in onze baai. Bernie mijn buurman roept mij, en zegt heb je mijn boot gezien, dat is mijn werkster komt elke vrijdag. Leuk gevonden. De zon is onder en meteen is het weer steenkoud.

 

Donderdag 19 Januari :

Vanmorgen was het zwaar bewolkt, de zwarte wolken gingen zuid west en de witte wolken gingen noord oost. Maar gelukkig was om 11.30 alles weer blauw, met een sterke wind. We konden dus weer vliegeren. Gisteren hebben we bij een Mexicaanse Mevrouw wat Tamalis besteld, met vlees. Moest een bijzondere lekkernij zijn volgens onze mede camp bewoners . Vanmiddag om 15.00 uur werden ze warm aangeleverd.

Anneke en ik hebben er één gegeten, en de andere vier maar weggegooid. Niet vies, maar ook niet smakelijk. Voor Maandag heb ik 3 Chili nog wat besteld, moet ook een lekkernij zijn volgens onze mede camp bewoners. We laten ons verrassen. Anneke is vandaag door haar rug gegaan. Dus vanavond geen kampvuur. Ze kan niet op een stoel zitten. Ze ligt nu op de bank in de Camper. Hopelijk morgen weer beter. Dan ben ik vandaag nog even naar een visboot wezen kijken. Een Canadees gaat terug naar Canada en verkoopt zijn visboot en een terrein auto om de boot van en naar het strand te brengen. Beslist een koopje, maar ik kan nog niet beslissen wat we gaan doen. Eerst even naar het vaste land gaan kijken. Maar dat ik hier beslist een winter kan staan is zeker. Dus rustig afwachten blijven rondkijken want Mexico is erg groot.

 

Zondag en Maandag 15 en 16 Januari.

De zondag en de maandag verlopen zoals we verwachten, overdag veel zon, veel wind, leuk vliegeren, en vissen. Vooral vandaag Dinsdag hebben de vissers een goede dag gehad, het was een drukte om 10.00 uur toen de heren met hun bootjes terug kwamen. De sterkste verhalen deden weer de ronden. Want of je nu in Alaska, Canada ; U.S.A., Mexico of Holland bent de vissers verhalen zijn het zelfde. We zitten iedere avond als de zon ondergaat zo rond 17.30 tot een uurtje of wat bij ons kampvuurtje. Meestal tot 19.30 uur. Lekker gekleed met wollen sokken, lange broek, truitje en windjack, en ik zelfs vanavond met mijn ijsmuts op. De wind is koud, dat is eigenlijk alles. In de camper gaat het goed tot 22.00 uur en dan wordt het fris. Maar dat maken wij meestal niet mee want om 21.00 uur is het “Bahja Mitnight”.

 

 

 

Zaterdag 14 Januari ;

Vandaag Zaterdag, hadden we gepland om boodschappen te gaan doen in het dorpje hier slechts 30 km vandaan. Omdat de weg zand en wasbord is, laten we eerst de banden even terug brengen naar 2 atmosfeer spanning, alvorens we langzaam de hindernis gaan nemen. De reserve band welke normaal in de trailer staat, ligt nu in de woonkamer van de camper. We hebben toch niet het lef om zonder reserve band te gaan. De Trailer laten we staan, omdat bij de heenweg, alles wat vast geschroefd zat aan de zijkanten, op de bodem lag. Dus we vertrekken zonder Trailer, Bernie past op onze plaats en de Trailer. We shoppen bij een mini market, waar ze niet alles hebben maar wel heel veel. Nu moet je ook niet te kieskeurig zijn, want je bent in the “middel off now where” in Mexico. We slaan in voor 14 dagen, en gelukkig kunnen we met een creditkaart betalen want we zijn door onze peso´s heen. Dus we moeten weer even verder zo een kleine 15 km maar gelukkig over asfalt, om bij een dorp te komen waar ze een bank hebben waar we peso´s kunnen halen. Daar kijken we ook al onze mails na, en beantwoorden wat we moeten, of willen. We kamperen op een schitterende plek, maar er is niets, dus ook geen internet, wel hebben we telefoon, dus we zijn bereikbaar voor noodgevallen. In dit zelfde dorp lunchen we weer langs de weg, eten wat taco´s en maken wat grappen met de uitbater. Dan weer terug naar 20 km over asfalt, even weer diesel getankt, want die moet je hier vol houden, want je weet nooit of het volgende tankstation wel diesel heeft. Als we het asfalt verlaten, laten we de banden weer af naar 2 atmosfeer, en beginnen we de helse rit over wasbord voor de volgende 30 km, we doen er ruim een uur over. Onze plaats is nog steeds vrij, we blazen de banden weer op spanning, zetten de camper weer recht, en het is net of we niet weggeweest zijn.

 

 

 

 

Vrijdag 13 Januari ;

De waterman komt dan ineens op Vrijdagmorgen vroeg. Hij is door de visser mannen uit de greppel getrokken en heeft daar ook de nacht doorgebracht. Bernie is gaan vissen, maar de waterman zet 8 gallon water bij hem neer, en noteert de levering in het grote boek. Anneke is vroeg wakker dus koopt voor ons ook 1 gallon drinkwater voor 20 peso´s en 80 peso´s statiegeld voor de gallon. Op vrijdag komt ook de SRV man, een truck vol met de eerste levensbehoefte. Omdat dit de enigste leverancier is welke op deze plaats komt. Moet je er wel op tijd bij zijn. Als we gewaarschuwd worden dat de SRV man er is, gaat Anneke er ook naar toe. Een Duitse Mevrouw koopt de laatste 2 broden en eveneens de laatste 15 bananen. Val gebakken zegt Anneke, en gaat met bijna lege handen en 6 eieren weer terug naar de camper. Een uurtje later komt de groenteman, geheel onverwacht. Anneke koopt gele boter boontjes, rode radicchio sla, een wit bietje, welke we niet kennen maar nog uit moeten proberen. Het kost weer niets. Zo dat was weer een drukke dag, na het vliegeren en zonnen. Om 17.30 gaat hier de zon onder en dan is het meteen koud. Jazeker koud, het verschil is meer dan 15 graden. Daarom zitten we ook buiten tot een uur of 19.00 bij het kampvuur te genieten van het orkest van de Sting Ray´s welke uit de zee omhoog springen en plat op het water vallen, wat een leuke klap geeft. Daarna is het zelfs in onze trui en jackje te koud en gaan we nog even de camper in om wat te rummikuppen, en wat te eten en dan om 21.00 uur is het Baja Mitnight, dus duiken we onder het dekbedje, wat dan weer lekker warm aanvoelt. Op naar de volgende dag.

 

Donderdag 12 Januari ;

Vandaag Donderdag zou de waterman op deze “Boon Dockers” terrein gekomen zijn. Maar helaas, volgens de geruchten heeft hij het niet gehaald om de berg op te komen. Bij het achteruit zakken van zijn wagen, is hij in de greppel terecht gekomen. We hebben de dag doorgebracht met vliegeren, zonnen, niets doen, en de gang naar het praathuis.

Het praathuis zoals we het genoemd hebben is de muur van Bernie, die het zelf de Klaagmuur noemt, want alle “ Boon Dockers” welke commentaar hebben, komen bij Bernie. Zoals ook waarom is de waterman niet gekomen. Niet dat ze het hem kwalijk nemen, maar omdat hij nu eenmaal het aanspreekpunt van iedereen is.

 

7 T.M. 11 Januari 2017 ; BAJE CALIFORNIA SUR.

 

 

9 / 11 Januari / National Park Cabo Pulmo.

 

Vanmorgen naar de stad gereden en via internet kunnen doen wat we moesten doen.

We gaan niet terug naar La Bocuna, maar gaan door naar de oostelijke kust van de Baja.

In San Jose del Cabo nemen we de 1 naar het noorden, waar we even stoppen om Santioga te bezichtigen, nou daar heb je niet veel tijd voor nodig, behalve zeer mooie namaak engelen op het dorpsplein en een kerk van de missie, is er ook nog een restaurant waar heel lang geleden John Wayne wel eens kwam lunchen. Hij kwam dan direct vanuit Amerika met zijn privé vliegtuigje hier naar de zandstrip die inmiddels geen landingsstrip meer is. We hebben er geluncht, maar het verdient geen ster. Toen weer verder op de 1, tot aan Santa Cruz en dan naar de kust naar het plaatsje La Libera. Al daarvoor houdt het asfalt op, en gaan we over op een zandweg welke voor meer dan 90% uit wasbord bestaat. Het is voorzichtig maneuvreren. We rijden nu weer terug naar het zuiden en volgen de kust. Als je Cabo Pulmo voorbij bent, let op het dorp is maar 400 meter lang. Even een bergje over en je komt in het Nationaal park Cabo Pulmo. Al de grond is hier privé bezit. Maar er wordt op dit land gewoon gekampeerd door de zogeheten “Boon Dockers”, waar wij ook toebehoren. Dat zijn zeer arme mensen welke met een prepareerde vrachtwagens, of met Campers, of met bestelwagens, de wereld rond reizen, en gaan kamperen op een stuk land welke het bezit is van iemand anders, maar waarvoor de Boon Dockers niet betalen voor het overnachten en staan. Voorwaarde is dan wel, dat het gedeelte waarop gekampeerd wordt niet voldoet aan de eisen van een camping. Dus er is gewoon helemaal niets. We vinden een plaatje, geholpen door een Duitser Bernie genaamd, die in Britisch Columbia Canada woont, er hier staat met een Mercedes Camper. Bernie is zo een beetje de regelateur, hij komt hier al 9 jaar iedere keer 6 maanden. Hij regelt alles voor iedereen. En heeft een echt summier praathuis ontwikkeld welke bestaat uit 3 stoelen en een koelbox, maar wel in de schaduw. Bijna alle mannen komen hier iedere dag even wat babbelen. De vissers willen hun verhaal kwijt. Of als je brandhout nodig hebt, heb je Bernie nodig. Er komt bijna iedere dag een Mexicaan met een klein aanhangertje met sprokkelhout, welke 500 peso’s moet kosten. Bernie regelt dan wie alles of een gedeelte krijgt, naar gelang de vraag is. Bernie stelt de prijs vast voor het hout welke je hebt gekregen, maar je rekent wel af met de Mexicaan. Het is een prachtige plaats, prachtig wit zand, en nu bij volle maan wordt het niet donker, zo mooi weerkaatst het maanlicht. Aan het strand zijn enkele beroepsvissers welke wonen in enkele summier gebouwde hutjes. Gisteren avond hebben we even bij Bernie aan het kampvuurtje gezeten, maar vandaag hebben we ons eigen hout gekocht van de Mexicaan, een half aanhangertje voor 250 peso´s. Nou daar kunnen we zeker enkele avonden meer vooruit, het is allemaal hardhout, lange en korte takken, en kurk droog. Hoe kan het ook anders, in deze woestijn. Het weer is nu ongeveer 29 a 30 graden met strak blauwe lucht. We zijn vroeg in de ochtend al in de weer. Alles wat hier staat, gaat om 21.00 onder de wol. Baja Midnight is dus om 21.00 uur. Overdag is het ook genieten, we zien vaak of heel vaak, de walvissen ver uit de kist boven het water uitspringen, een geweldig gezicht. Ook de sting ray´s vliegen het water uit, het lijken wel vliegende vissen.

 

 

 

 

7 Januari / 8 Januari ; Laguna / La Bocuna.

 

Als we de camping afrijden is het toch al 09.00 uur, maar alle Amerikanen slapen nog. We zijn nog even wat drinkwater extra gaan kopen, en bij de “Autozone” toch maar een sleepkabel gekocht. Altijd handig als je die bij je hebt, en stom van mij, dat ik die niet meegenomen heb, er liggen er drie in Landrover. Dan eerst bijtanken, want je moet de dag beginnen met een volle tank, dat is iets wat ik me in Afrika al heb aangeleerd, en wat in Mexico zeker geen luxe is. Gisteren wou ik gaan tanken, mijn tank stond op 50%, en jawel hoor geen Diesel. Het volgende tankstation is op 125 km. Dus zeker dit systeem aanhouden. We rijden langs de kust via San Jose del Cabo, een enorme luxe vakantie stad. De ene dure Hotels naast de andere, golfbanen te over. Je gelooft niet dat je in Mexico bent, wat een verspilling. We gaan snel weer weg, en draaien van de 1 af, richting La Bocuna. Op de kaart een smalle weg, en misschien verhard. Het eerste stuk was fantastisch asfalt, maar in Laguna aangekomen, was het gedaan. We gaan over op zand en wasbord. We zijn op zoek naar een stukje wat een harde ondergrond heeft, en waar we aan zee kunnen staan. Een must is wel dat er ook andere campers of trailers staan, want alleen, doe je niet in Mexico. Vlak voor La Bocuna vinden we zo een stuk. Er staat een GMC 4×4 uit Texas, en een caravan uit South Dakota, en nog een trailer van een Amerikaan onder de tattoos, en aan de overkant staan andere Amerikanen met 2 caravans een legertent en 4 ATV´s en een Sandmobile. We vragen aan de Texas Guy of hij er bezwaar tegen heeft als we er bij komen staan, dat heeft hij niet. Dus we settelen ons voor een paar dagen. In de middag begin ik wat te vliegeren. Als de avond valt wordt het kil dus gaan we naar binnen. Het is één prachtig wit zandstrand van kilometers lang, en geen kip te zien, als alleen wij en onze buren.. Zondagmorgen beginnen onze buren in te pakken, en om 12.00 uur hebben we het gehele strand voor ons alleen. De zijkant Amerikanen zijn “Horseshoe” werpen, en komen pas tegen de avond weer terug. Weer fijn gevliegerd vandaag, wel veel sterke wind. In de avond maken we de trailer klaar voor vertrek. En heb ik nog even een probleempje opgelost met onze watertank. Het gebeurt namelijk dat we zo een kwart tot zelfs wel een halve tank water verliezen door afdalingen en of remmen. Dit wordt veroorzaakt door het overloop ventiel. Dat heb ik nu met een bout en een slangklemmetje geblokkeerd. Helaas moeten we morgen hier weg, omdat we hier geen telefoon en internet hebben, en we hebben contact met Spanje nodig.

 

5 / 6 Januari 2017 ; BAJE CALIFORNIA SUR.

6 Januari ; Cabo St Lucas.

Vanmorgen om 04.15 Mexicaanse tijd, ging de telefoon, het was zakelijk, dus ik moest aan de bak. Om 06.00 uur was alles opgelost. Toen maar thee gaan zetten, want terug naar bed, gaat niet meer lukken. Teveel adrenaline. Om 6.30 gaat de zon op. Even kijken of de lunchroom al open is voor verse croissantjes, maar de bakker is er nog niet, dus dat gaat niets worden vandaag. Dan even later de wasmachines gaan betalen die Anneke gisteren heeft gebruikt, en alvast een afspraak gemaakt met de camp beheerder om zijn adres te gaan gebruiken voor de eventuele documenten die er vast aan gaan komen vanuit Spanje. Zodat we die bij hem kunnen gaan ophalen, indien nodig. Vooruit denken, is regeren, zullen we maar zeggen. Wat me doet denken aan een spreuk welke mijn vriend Olav Mol altijd gebruikt, of beter gezegd welke zijn lijfspreuk is . “ Failing to prepare, is preparing to fail.” Als we weg willen rijden kijk ik nog even naar de nieuwe achterbanden, en vind ze een beetje slapjes. De druk gecontroleerd en die is 2,5 welke 4,5 moet zijn. Hoe kan dat nou, ik weet zeker dat we ze gisteren in de garage op 4,5 bar hebben gezet. Deze banden zijn te zacht daar kan ik niet op gaan rijden. We gaan voorzichtig enkele kilometers verderop naar “Autozone” waar ik een compressor voor de banden wil kopen. Helaas ben ik die vergeten mee te nemen, of beter gezegd die heb ik in de Landrover laten liggen. Ze hebben er verschillende, maar uit ervaring weet ik dat je met een compressor uit moet kijken wat je koopt. Ik ga weg met de op 1 na de duurste. Anneke zal wel blij met me zijn, want normaal koop ik altijd de duurste. Gelijk de achterbanden op 4,5 gezet, en die zijn vandaag de gehele dag op 4,5 gebleven. Morgen toch eerst even controleren, want ik snap er niets van. De andere reden dat ik een compressor gekocht heb, is dat bij de benzine pomp je bijna nooit aan 3,5 banden spanning kunt komen, ze houden vaak op bij 3,0 en dat is natuurlijk niet goed. Het plan voor vandaag is om richting het zuidwesten te gaan, en daar ergens aan het strand wild te gaan kamperen tussen andere wild kampeerders, wat in Mexico mag. Bij Todos Santos, een heel leuk karakteristiek klein dorpje, hebben we even rond gewandeld. Dat is natuurlijk wel gezellig, maar als je, net als wij, al in zoveel toeristen plaatsen geweest bent, heb je de winkeltjes al wel gezien. Dan maar op weg naar het strand, het is nu 13.00 uur, en we krijgen honger. Via een lange zandweg met behoorlijk wat wasbord, komen we bij het strand. In het begin staan 2 VW campertjes, en ik vraag aan de Canadezen, of zij hier ook de nacht door brengen, en dat doen ze. Oké dan kunnen wij dus ook veilig hier gaan staan. We rijden iets verderop waar weer meer campers en Amerikaanse trailers staan.

We vinden een plaatsje voor alweer een VW busje, deze keer van Zwitsers, een jong stel.

Als ik draai om de goede kant van de camper naar de zee te krijgen, merk ik al dat het mis is. We zitten vast in het mulle zand. Ik had het harder ingeschat, dus pech, of dommigheid, wie zal het zeggen. Dan maar aan het graven, de eerste poging om eruit te komen, leverde een winst op van 30 centimeter achteruit. Niets om over naar huis te schrijven, maar ik schrijf het toch maar op. De tweede poging iets dieper uitgraven en de level onderstukken achter de band gezet, en de oude levelstukken aan de voorkant van de band. Zo kan ik “wiebelen” en dan ineens snelheid maken. Er staan wat mensen te kijken hoe we dat gaan flikken, want hij zit diep in het zand. Dan eerst vooruit, dan achteruit, steeds enkele centimeters, en dan weer vooruit, en dan plankgas achteruit, en we staan op het harde. We vinden geen hard genoeg stuk om onze camper op te zetten, dus we beslissen om hier weg te gaan. We nemen een andere weg, welke we gekomen zijn, maar dat was niet de goede beslissing. Aan het einde van deze weg is een viaduct waar ik niet onderdoor kan. De weg is smal, en naast de weg is mul zand. Geen mogelijkheid om te draaien, of we zitten vast. We besluiten om de aanhanger op een ogenschijnlijk stukje hard zand neer te zetten. En dan proberen de camper alleen te keren. Je bent dan wat korter en beweeglijker. Alvorens ik aan dat experiment begin ( want ik had er een hard hoofd in, of dat zou gaan lukken ) zie ik een Amerikaanse bus camper op de andere weg 50 meter van ons vandaan, richting strand rijden. Ik roep hem aan, en aan het kenteken zie ik dat hij uit Californië komt. Ik vraag of hij even wil wachten, omdat ik wil keren, en waarschijnlijk vast kom te zitten, zodat hij mij er dan uit kan trekken. Dat kon hij niet, zegt hij, want ik heb maar een 2 wieldrive ( met een 8 cilinder, 6 liter benzine motor ) en ik heb een automaat, dus ik kan niet trekken. Wat dom kunnen Amerikanen zijn. Oké zeg ik hem, misschien wil je aan het strand dan even voor me kijken of je er een 4×4 kunt vinden, die mij kan helpen. Zal ik doen zegt hij, en hij vertrekt, ik heb er een hard hoofd in dat ik hem ooit nog terugzie. Ik ga keren, en zoals verwacht zitten we vast. Dus dat wordt weer graven. Anneke en ik kennen inmiddels de discipline. Als ik onder de camper lig te graven, roept Anneke, daar is die Amerikaan, en er komt ook een 4×4 truck met Canadees platen aan. Nou dat had ik niet verwacht. De Canadees komt bij me kijken, en zegt, ik zal hem draaien en dan trek ik achteruit ,jou er wel uit. Met een kinetische sleepkabel maak ik bij mij, rechtsvoor vast, en bij hem linksvoor vast, we staan in een linkse hoek, en zo is hij sterker. Wat natuurlijk bij een 8 liter RAM truck niets uitmaakt. Hij trekt enkele seconden en we staan weer op de zandweg. Met vereende krachten de aanhanger handmatig aangekoppeld. En we kunnen weer weg. De Amerikaan is inmiddels alweer weg, dus ik bedank de Canadees.

We besluiten om het aan het strand kamperen voor vandaag maar te vergeten, en gaan 45 kilometer verder naar Cabo San Lucas, waar we een Camping vinden, welke de hoofdprijs vraagt van US$ 35,= exclusief 19% BTW. Ik zeg hem dat ik 700 peso’s wil betalen, en de belasting moet hij maar vergeten. En zo gaat dat in Mexico. Het is een koude kak camping, met allemaal dikke Amerikaanse trailers. Aan de bar wordt gegokt met $ 500,= en $ 200,= en $ 50,=. Gelukkig staan we hier maar voor een nacht. Terusten het was me een dagje wel.

 5 Januari ; La Paz.

Anneke was vanmorgen al om 06.00 uur de beide wasmachines van de camping aan het volproppen. Ikzelf lag nog even lekker in het bedje. Zo deze ochtend maar wat rond gescharreld en wat in het zonnetje gezeten. Daarna naar La Paz, eerst even inkopen doen bij de Walmarkt, want onze proviand kasten waren zo goed als leeg. Daarna naar het beste Taco restaurant volgens de Lonely Planet. We hebben het adres gevonden, maar geen restaurant. Dus aan de haven maar wat Marlin Taco´s gegeten. Een vis waar ik veel op gevist heb, maar nooit gevangen. Een scherpe smaak, dat was even wennen, maar met wat uien gedrenkt in rode pepers, en wat sap van de groene pepers erbij, was het een pittige taco. Daarna naar het kantoor van Baja Ferries. Ik had geprobeerd de reservering via de web te maken, maar omdat ik een aanhanger erbij heb, kan dat niet.

Onzin eigenlijk wat het enigste wat veranderd, is de lengte van het complete voertuig. Het kantoor is in de binnen stad, en volgens de boeken moeilijk te vinden, en met arrogante niet geïnteresseerde Mexicanen, welke je proberen te lichten. Nou niets is minder waar, een prachtig kantoor met 6 loketten, en evenveel mooie dames. We hebben geboekt voor de overtocht La Paz – Mazatlan voor 31 Januari, met een hut voor 2 personen. De overtocht vertrekt in de avond om 20.00 uur en is de volgende ochtend rond 14.00 uur in Mazatlan. Daarna nog even naar Home Depot, voor wat schroeven en een stukje pijp voor de kruissleutel, welke in gekocht heb i.p.v. kleine sleutel die Volkswagen levert. En dan, wat in alle boeken staat, en waar iedereen voor waarschuwt in La Paz, gebeurde mij. Ik wordt langs de kant gezet door een motoragent, hij beweerde dat ik bij een ALTO kruispunt, niet gestopt was, maar gewoon was door gereden. Nou mooi niet, zeker weten, want ik was uiteindelijk gewaarschuwd, dus in plaats van 60 km, reed ik tussen de 40 en 50, en stopte misschien wel 2 keer bij een ALTO kruispunt. Maar hij zei dat het 2 kruisingen eerder was, en dat mag niet. Graag Uw rijbewijs, en dat houden ze dan vast, en kun je morgen op het bureau ophalen en je boete betalen. Nou daar voel ik niet voor, want we willen morgen naar het strand. Dus ik vraag hem, geheel volgens de instructies uit de boeken, kan ik niet bij U betalen ? Nee eigenlijk niet, zei hij, maar als U geen bonnetje wil, dan kan het wel. Ik denk, ik trek de trukendoos open, en vertel hem dat ik een gepensioneerde collega ben, en dat we elkaar toch niet gaan bekeuren. Maar daar was hij niet echt gevoelig voor. Hij pakte zijn bonboekje, laat me op een standaard kaart zien, dat de boete 1.000 peso´s bedraagt. Oké dan betaal ik dat. Zeker weten zei hij nog. Ik weer ja, ik betaal jou. Zijn bonboekje gaat open, hij kijkt rond, en zegt leg het geld maar tussen het bonboekje. Ik doe dat. Hij neemt het bonboekje weer terug. En ik krijg een doorslag van een bekeuring met de datum 31-12-2016. Hij streept het ontvangen bedrag ( welke iemand anders heeft betaald ) door alsmede zijn handtekening. En dat was het dan. We hebben meegemaakt waar alle boeken voor waarschuwen in La Paz, je wordt gelicht door een corrupte geüniformeerde Politie agent.

5 Januari 2017 ; BAJE CALIFORNIA SUR.

5 Januari ; La Paz. 

Anneke was vanmorgen al om 06.00 uur de beide wasmachines van de camping aan het volproppen. Ikzelf lag nog even lekker in het bedje. Zo deze ochtend maar wat rond gescharreld en wat in het zonnetje gezeten. Daarna naar La Paz, eerst even inkopen doen bij de Walmarkt, want onze proviand kasten waren zo goed als leeg. Daarna naar het beste Taco restaurant volgens de Lonely Planet. We hebben het adres gevonden, maar geen restaurant. Dus aan de haven maar wat Marlin Taco´s gegeten. Een vis waar ik veel op gevist heb, maar nooit gevangen. Een scherpe smaak, dat was even wennen, maar met wat uien gedrenkt in rode pepers, en wat sap van de groene pepers erbij, was het een pittige taco. Daarna naar het kantoor van Baja Ferries. Ik had geprobeerd de reservering via de web te maken, maar omdat ik een aanhanger erbij heb, kan dat niet.

Onzin eigenlijk wat het enigste wat veranderd, is de lengte van het complete voertuig. Het kantoor is in de binnen stad, en volgens de boeken moeilijk te vinden, en met arrogante niet geïnteresseerde Mexicanen, welke je proberen te lichten. Nou niets is minder waar, een prachtig kantoor met 6 loketten, en evenveel mooie dames. We hebben geboekt voor de overtocht La Paz – Mazatlan voor 31 Januari, met een hut voor 2 personen. De overtocht vertrekt in de avond om 20.00 uur en is de volgende ochtend rond 14.00 uur in Mazatlan. Daarna nog even naar Home Depot, voor wat schroeven en een stukje pijp voor de kruissleutel, welke in gekocht heb i.p.v. kleine sleutel die Volkswagen levert. En dan, wat in alle boeken staat, en waar iedereen voor waarschuwt in La Paz, gebeurde mij. Ik wordt langs de kant gezet door een motoragent, hij beweerde dat ik bij een ALTO kruispunt, niet gestopt was, maar gewoon was door gereden. Nou mooi niet, zeker weten, want ik was uiteindelijk gewaarschuwd, dus in plaats van 60 km, reed ik tussen de 40 en 50, en stopte misschien wel 2 keer bij een ALTO kruispunt. Maar hij zei dat het 2 kruisingen eerder was, en dat mag niet. Graag Uw rijbewijs, en dat houden ze dan vast, en kun je morgen op het bureau ophalen en je boete betalen. Nou daar voel ik niet voor, want we willen morgen naar het strand. Dus ik vraag hem, geheel volgens de instructies uit de boeken, kan ik niet bij U betalen ? Nee eigenlijk niet, zei hij, maar als U geen bonnetje wil, dan kan het wel. Ik denk, ik trek de trukendoos open, en vertel hem dat ik een gepensioneerde collega ben, en dat we elkaar toch niet gaan bekeuren. Maar daar was hij niet echt gevoelig voor. Hij pakte zijn bonboekje, laat me op een standaard kaart zien, dat de boete 1.000 peso´s bedraagt. Oké dan betaal ik dat. Zeker weten zei hij nog. Ik weer ja, ik betaal jou. Zijn bonboekje gaat open, hij kijkt rond, en zegt leg het geld maar tussen het bonboekje. Ik doe dat. Hij neemt het bonboekje weer terug. En ik krijg een doorslag van een bekeuring met de datum 31-12-2016. Hij streept het ontvangen bedrag ( welke iemand anders heeft betaald ) door alsmede zijn handtekening. En dat was het dan. We hebben meegemaakt waar alle boeken voor waarschuwen in La Paz, je wordt gelicht door een corrupte geüniformeerde Politie agent.

1 / 2 / 3 / 4 januari 2017 ; BAJE CALIFORNIA SUR.

1 / 2 / 3 / 4 januari 2017 ; BAJE CALIFORNIA SUR.

 

 

4 Januari 2017. La Paz.

 

De camping was zoals de meeste in Mexico, summier, maar met warme douche en toilet. Om 08.00 uur rijden we de 1 weer op. En om 09.00 slaat het NOODLOT toe. Linksachter één klapband, ik had toen een snelheid van 90 km per uur. Achter mij een grote vrachtwagen. Met veel moeite houd ik het recht en stop op de vluchtstrook. Wat een enorm groot geluk was, want na bijna 1.500 km in Mexico, is dit het eerste stukje weg, met één vluchtstrook. De vrachtwagen chauffeur achter mij, welke gelukkig ook op zijn remmen ging, gebaarde mij, met Tumbs op, dat ik het goed gedaan had. De achterband geheel aan flarden. Het gereedschap uitgeladen, maar met de krik ging alles goed, maar de bouten kon ik met het kleine sleuteltje van Volkswagen niet los krijgen. Anneke houd een vrachtwagen aan, welke mij terug brengt naar Ciudad Constution, waar ik een banden specialist probeer te vinden, en welke mij aan de weg wil helpen. Gelukkig is het stadje maar 15 km van ons af, dus als je pech hebt, kun je ook geluk hebben, want de weg naar La Paz is 300 km, door niemands land. Ik vind een prachtig bedrijf, goed gesorteerd in banden en met hydraulische apparatuur ( dat kom je hier niet veel tegen ). In mijn gebrekkig Spaans leg ik hem uit wat mij gebeurt is, en dat ik hulp nodig heb. Oké dat kunnen ze bieden. Welke maat band is het. Het enigste wat ik weet is 16 inch. Ik leg hem uit wat ik wil, dat er een monteur meegaat met sterk gereedschap, we de linker en rechterband eraf halen, dan hier terug komen, 2 nieuwe banden monteren, weer terug gaan, en dan alles compleet monteren. Ik moet even wachten tot er een truck vrij komt, ik hoop maar dat ze me goed begrepen hebben. We doden de tijd met alle bekend Nederlandse voetballers op te noemen. Daar is de truck, het gereedschap wordt ingeladen, en we vertrekken, 2 monteurs en ik. Als we ergens links afslaan stoppen we om een aanhanger met daarop een enorme grote luchtcompressor aan te koppelen. Ik vraag waarom hebben we die nodig, om de bouten lost te krijgen zegt de monteur. Waarschijnlijk heb ik iets overdreven toen ik zei dat de bouten erg vast zaten. Nee zeg ik hem die hebben we niet nodig, met de kruissleutel en een stuk pijp gaan we het zeker redden. Om 10.30 uur zijn we terug bij de camper, Anneke heeft er goed opgepast. Natuurlijk hadden we het goed beveiligd met gevaar driehoeken, maar dan toch. Ik zet een stoel voor Anneke ver weg van de weg, dan kan ze lezen en zit ze veilig. De monteurs gaan slagvaardig te werk, de rechterband is er snel af, we zetten extra stempels onder de as, en dan de rechterband, daar ook de krik en extra stempels. We halen ook de reserve band er onderuit want die is helemaal uitgedroogd en moet vervangen worden. De banden in de truck en om 11.00 uur vertrekken we naar de garage. Daar kies ik de banden die ik moet hebben, die worden meteen vervangen en ook de reserve band wordt vernieuwd. Dan even afrekenen ( dat moet helaas ook in Mexico ) prijs per band € 125,=, wat goedkoop is voor deze band. Voor de service vragen 500 peso welke ongeveer € 25,=, dus daar kan ik ook niet kwaad om worden. Om 12.00 uur staan we weer bij de camper, en is de klus geklaard binnen 15 minuten. Ik tip de monteur en hij mag het veiligheidsvestje houden. Om 12.30 uur rijden we weer over de 1, en hebben we dit avontuur ook weer meegemaakt. We rijden door naar La Paz waar we op een camping gaan staan die Campestre Maranatha direct aan de 1 als La Paz binnen komt rijden. We kiezen deze camping welke duur is, vanwege de wasmachines, want we zijn vanaf 16 December onderweg, en dat moet nu echt gebeuren.

 

3 Januari 2017. Ciudad Constution.

 

Gewent aan het om 5.30 op te staan om te gaan vissen, zijn we nu ook weer vroeg wakker. Na het ontbijtje, begin ik de Camper klaar te maken om te vertrekken. Onze dichter van de camping ziet dat, en vraagt of we gaan vertrekken. Ja we gaan, we hebben hier veel plezier gehad, maar het is nu tijd om verder te gaan in Baja California. Als de camper klaar is, en we zoet water getankt hebben, nog even onze beste vrienden uit Canada van de North West Territories van deze camping goedendag zeggen, en waarschijnlijk zien we terug in Spanje want daar willen ze over 2 jaar op vakantie. Wie weet ? Nu nog even, het mindere kwarweitje, toilet en waswaters dumpen, en we zijn er klaar voor. We draaien meteen de 1 op, er is geen andere hoofdweg in deze provincie, richting Loreto. Eerst passeren we nog Mulege aan de Bahia Concepcion, er zijn daar schitterende stranden in allemaal kleine baaitjes, maar het is te dichtbij van waar we vandaan kwamen, dus we besluiten om verder te gaan.

We komen aan in Loreto, op de kaart een grote stad maar in werkelijkheid niet groter dan een dorp. Onder Loreto is ook een grote baai, Bahia De Loreto, hoe kom je erop, met aan de overkant het eiland Isla de Carmen. Anneke heeft in de gids enkele campings opgezocht welke wij proberen te vinden. Maar ook hier heeft de laatste Huricane de campings vernietigd of opgezwollen. In een poging om er een te vinden, rijden we een zandpad in, hadden we dat maar niet gedaan. We kwamen goed vast te zitten, maar met geduld, graven, en de woestijnzand training van Olav Mol, waarvan ik de techniek WIEBELEN ( vooruit – achteruit- vooruit-achteruit etc. ) en de ervaring met 4×4 España, hebben we het gered. Wat wel moeilijk was, de aanhanger afkoppelen en die met ons tweetjes enkele meter naar achteren plaatsen, dat was even zweten. Maar Anneke staat voor niets, doorzetten en we gaan het klaren. Na deze ervaring zijn we het zat, om verder te gaan zoeken en te gaan experimenteren. We komen nog langs een mooi strand, mar het staat er vol met campers en Amerikaanse vlaggen, dus die slaan we even over. Maar dan moeten we het binnenland in, want de 1 loopt zo. De volgende kust is pas in La Paz. We besluiten dit maar te doen. We stoppen in Ciudad Constitucion waar we een redelijke camping hebben gevonden. Wederom uit het boek.

 

2 Januari 2017.. Santa Rosalia.

 

Om 5.45 uur gaat het wekkertje, even thee zetten, 2 eitjes bakken, 2 glaasjes melk, en ik ben er klaar voor. Vrouwtje lief ligt nog lekker te slapen. Grand is precies op tijd, en we laten de boot te water. Direct de baai uit, en op de makreel, welke later als levend aas moet dienen om de Yellowtail te gaan vangen. We gaan naar een andere spot iets voorbij het eiland waar weer 2 kleine eilandjes liggen, welke het domein zijn van de zeeleeuwen. De visser mannen noemen het hier 110, omdat het er 110 feet diep is, en daar gaan we driften, om de Yellowtail aan de haak te slaan. Na 1 ½ uur driften en steeds weer terug varen naar de begin plek. Heb ik beet, op de driftlijn. Want er zijn 2 manieren om te vissen, de driftlijn, en de grondlijn, welke zoals je goed aangenomen hebt, op de grond ligt. Mij was verteld dat de Yellowtail een goede vechter is. Nou ik heb in verschillende oceanen mogen vissen, en heb veel verschillende vissen aan de haak gehad. Maar de Yellowtail mag er zijn, verdoeme wat vecht die vis. Na een vecht partijtje van 30 minuten hebben we hem aan boord een goede vis 25 pound en 76 centimeter. Er zijn nog 4 andere boten aan het vissen, en hebben onderling contact met de marifoon, het blijkt dat ik de eerste was die er een binnen heeft gehaald. Rond 11.00 uur vangt mijn maatje Grand er ook een, 30 pound en 81 centimeter. Rond 12.00 uur heb ik mijn tweede binnen, en dat was even werken. 35 pound en 86 centimeter. Dan kon Grand natuurlijk niet achterblijven, en hij vangt er een. Mooie vis 23 pound en 72 centimeter, maar eigenlijk telt deze niet. De vis is gevangen met de haak in zijn buik in plaats van in zijn bek. In middels weten we dat van onze groep er een boot is met 5, wij met 4, een Australiër heeft er 3, en een Amerikaan 2. Een Mexicaanse beroepsvisser welke precies hetzelfde vist als wij, samen met zijn zoon, hebben er 8. De groep staat enkele vissen aan hem af, hij moet ervan eten. 2 Yellowtails gaan naar een Mexicaans gezin met 5 kinderen, en 1 Yellowtail gaat naar het bejaarden tehuis. De rest is voor eigen consumptie. Ik heb begrepen dat deze groep die bijna elke morgen gaat vissen, zo iedere keer sociaal zijn vis afstaat. Als ik weer terug ben bij de camper, zit Anneke heerlijk in het zonnetje te lezen. Maar we moeten aan de slag, we moeten Propane gas hebben, en de fabriek is maar tot 15.00 uur open, dus we moeten haasten. Propane hebben we kunnen laden in onze fles, dus we kunnen er weer tegen. In de stad doen we weer wat inkopen proviand en biertjes. Want het plan is om morgen naar een heel mooi strand te gaan, waar werkelijk niets is.

  

1 Januari 2017.. Santa Rosalia.

 

Om 05.45 sta ik naast het bedje, bak wat eieren, maak wat te eten en drinken klaar voor op de boot, en om precies 06.45 staat Grad voor de deur. We gaan na de launchplek enkele honderden meters van mijn plaats, en laten daar zijn 6 meter aluminium boot te water. Er hangt een 60 PK Honda motor achter. Al snel varen we de baai uit, en eenmaal op zee, even aas vangen. Binnen enkele minuten hebben we 5 makrelen en een baars. Gezien dat de wind wat aan het opkomen is, wil Grad snel naar de plek, er staan al wat golven en ik moet gaan verzitten want het buiswater spettert mijn jeans nat. Hij heeft 2 fishfinders aan boord en via de gps vaart hij naar een bepaalde plek op zee. Via de marifoon kanaal 14 neemt hij contact op met een collega visserman. De gehele dag houden ze contact over het vissen. We beginnen te vissen, maar het is erg slow, Grad begrijpt er niets van, waarom ze niet bijten. Als we een paar keer zijn gaan verkassen, zien we dat er op de boot van zijn vriend een grote Yellowtail binnen gebracht wordt. En dat was dan ook de enigste Yellowtail van de gehele dag. We proberen nog wat langs de klif, en daar vang ik een Baars, en een ????? wel een giftige vis, Grad knipt de gevaarlijke stekels af, en de vis gaat overboord. Dan heb ik ook nog beet van een Sniper, maar ik verlies hem. Om 12.00 uur houden we het voor gezien. Morgen is er weer een dag, en dan gaan we het beter doen, zegt Grad. O ga ik morgen weer vissen ? Even met Anneke overlegt, en ik ga morgen weer vissen. Deze avond geen kampvuur. Iedereen ligt vroeg op bed.